Frank Bosman schreef eerder al een column over seksualiteit en theologie. Hij pleit ervoor theologen te betrekken in gesprekken over seksualiteit, samen met mensen uit andere disciplines. Ik zou het wat sterker willen beweren. Vanuit bijbel en theologie hebben we een boodschap over seksualiteit die de hele wereld mag horen. Ook onze eigen kerkelijke wereld overigens.

De afgelopen drie jaar pende ik als redacteur trouw ‘Maandag: tijd voor de Theologencolumn’ boven onze maandagrubriek – dat, en vergelijkbare leuzen. Toen Theologie.nl in december 2020 online ging, was de rubriek – toen nog de Theologenblog – het eerste dat ‘exclusief’ bij ons verscheen, vanaf januari. Erik Borgman, Arnold Huijgen, Martine Oldhoff en Sake Stoppels klommen als eersten in de pen; en in zeven opvolgende seizoenen, volgden er nog 28 theologen. Nu, met 152 Theologencolumns in ons arsenaal, is het tijd voor iets anders.

Het jaar is alweer een week oud, en Thandi Soko-de Jong reflecteert op het voortschrijden van de tijd. Ergens gaan we met voorzichtigheid de toekomst in; en tegelijkertijd kunnen ons gedragen voelen door het voortschrijden van de tijd. Volgens Thandi bieden geloof, hoop en liefde hier sleutels.

2024 is het tweede Thomasjaar op rij, en ook 2025 wordt een Thomasjaar. Reden om je af te vragen: ‘what’s the hype?’ Waarom zijn we al eeuwen geboeid door Thomas van Aquino’s theologie? En hoe wordt zijn theologie tegenwoordig ontvangen?

Deze week liep ik de redacteur tegen het lijf. ‘Alsof ik een kerstpreek moet leveren,’ zei ik. Maar nee, het was toch echt de bedoeling dat het een column werd, en liefst een beetje schurend en zo. Eigenlijk wilde ik het over suïcidaliteit in de kerk hebben. Dat thema raakt meer mensen dan je misschien zou denken – ook met Kerst. Ook al kan het behoorlijk in contrast staan met ons beeld van Kerst, zoals bij Bachs ‘Weihnachtsoratorium’.

Dat de verkiezingsuitslag voor de Tweede Kamer van afgelopen november, voor veel mensen erg hard aankwam, merkt ook theoloog-columnist Alexander Noordijk. Het is makkelijk om op zulke momenten in harde taal te verzanden; om zelf uit te gaan sluiten, wanneer je je uitgesloten voelt. Hoe kunnen we hiermee omgaan?

De derde zondag van de advent gaat over vreugde. Het gaat over vreugde over de komst van Gods koninkrijk met de geboorte van Jezus. Maar wat betekenen ‘vreugde’ en ‘zich verheugen’ in een tijd waarin de wereld verlies, verdriet, lijden en verwoesting ervaart door conflicten, natuurrampen, economische ongelijkheid en andere vormen van onrecht?

Theologen zien in alles theologie. Anton ten Klooster is geen uitzondering. Sinds enkele jaren heeft hij een voorliefde voor ballet, en, zo blijkt, in het woordeloze ballet zit een hoop theologie.

Is het erg als je je verveelt in de kerk? Natuurlijk niet, zegt de een. Verveling stimuleert creativiteit en zorgt ervoor dat je in beweging komt, dat je dingen gaat aanpakken en veranderen. Een ander vindt verveling wél een probleem. Verveling zorgt ervoor dat je je niet echt betrokken voelt, dat je geestelijk uitcheckt en afstand neemt. In deze bijdrage zoek ik een antwoord op genoemde vraag vanuit een klinisch-godsdienstpsychologisch perspectief.