Verzet ken ik uit de jaren ’80 van de grote landelijke demonstraties, toen honderdduizenden Nederlanders de straat op gingen om te protesteren tegen onder meer de kernbewapening. Later leek het verzet wat verstomd, maar vandaag is het terug van weggeweest: bijvoorbeeld in de demonstraties van Extinction Rebellion en de pro-Palestinademonstraties. Verzet komt weer in beeld, maar hoe zit dat met overgave?

We leven in onrustige tijden: woningnood, klimaatverandering, asielcrisis, groeiende ongelijkheid, oorlogen in Oekraïne en Gaza/Israël, en de dreiging van machtspolitiek. Uitdagingen die ons soms te boven gaan, maar waarvoor we toch verantwoordelijkheid dragen. Juist nu hebben we waarden, moed, hoop en vertrouwen nodig. Mensen die ons daarin voorgaan — soms met grote persoonlijke offers. Een van hen is de Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer.

Deze passage uit de Filippenzenbrief staat vol krachtige taal en beelden, die ook in het kader van Advent prachtig oplichten. Het is zinvol eerst nader te bezien waartegen Paulus zich verzet, om vervolgens stil te staan bij de weg van Christus waaraan hij zich wil spiegelen.

De profeet Sefanja spreekt de nederigen en rechtvaardigen in het land aan om de Heer te zoeken. Dan zal de geduchte Dag van de Heer hun geen verwoesting, maar verlossing brengen, en maakt Hij na verwijten een nieuw begin met Jeruzalem. Psalm 37(,10.11) bemoedigt nederigen die lijden onder zondaren: ‘Nog even, en verdwenen is de zondaar (…). Wie nederig zijn, zullen het land bezitten.’

In elke generatie zijn er mensen die zichzelf en anderen vragen: ‘Mens, waar ben je?’ Met het stellen van deze vraag, en met de daden die daaruit volgen, gaan zij het onrecht te lijf en streven zij heelheid na.

n de columnreeks Korte Metten werpen onze auteurs een scherp licht op de actualiteit. Op vrijdag 23 mei 2025 plantte Ecokerk in het Belgische Herent haar 75ste Laudato Si’-boom. Onder ruime belangstelling, en met een onverwachte hoofdrol voor de 94-jarige zuster Herlinde.

Waken is vechten tegen de slaap. Koffiedrinken, nootjes kauwen, frisse lucht inademen, voortdurend aan het werk zijn tegen die geweldloze, maar zeer opdringerige vijand van de slaap. Het is onze veeleisende roeping als gelovigen. Laat deze wereld je niet bedwelmen. Laat de continue branding van de actualiteit je niet in slaap brengen. Blijf de ware wereld verwachten, die deze wereld zal laten verdwijnen als een droom na het ontwaken.

Ergens in de Bijbel staat een verhaal van dorstige mensen die sloten graven. In een woestijn, welteverstaan. Zij graven in opdracht van een profeet met de naam Elisa. Hij heeft namelijk beloofd dat er water zal komen. En dus gaan ze graven. Er staat niet bij dat ze enthousiast zijn. Sommigen voelen zich misschien voor gek staan en anderen steken alleen voor de vorm hun schep in de grond. Maar blijkbaar zijn er toch genoeg die hun best hebben gedaan, want – zo vertelt het verhaal – de volgende ochtend stroomt er water vanaf de bergen naar beneden en in minder dan geen tijd staan alle sloten vol water (2 Koningen 3:15-20).

Jezus wordt vaak voorgesteld als een zachtaardige man, vriendelijk begaan met wie het moeilijk hebben. Verhalen waarin Hij boos is of pijnlijk eerlijk zijn mening geeft, worden nauwelijks gelezen in de kerk. Vinden we ze ongemakkelijk?