Weg van hoop

Hoe kom je in beweging als de crisis je overweldigt?
Hoe zet je de stap van weten naar doen?
Hoe bouw je mee aan de verandering waarop je hoopt?

Het was begin jaren ‘90 en tijdens catechisatie hadden we het over de toen woedende oorlog in Joegoslavië. We hadden het over de ellende, de wanhoop, onze machteloosheid. Maar wat me vooral is bijgebleven, is dat de dominee iets zei als: ‘Laat het Koninkrijk van God maar komen, het is er wel tijd voor.’

Dat krijgen we toch niet zomaar, dacht ik verontwaardigd, op het boze af. Dat moeten we toch máken?

De laatste jaren betrap ik mezelf geregeld op datzelfde wensdenken. Dan hoop ik op iets of iemand die alle klimaatontwrichting in één keer weet op te lossen. Op andere momenten negeer ik het nieuws, wil ik het niet tot me laten doordringen, het is zo moedeloosmakend groot, zo veel!

Actieve hoop

Hoe kom je in beweging als de crisis je overweldigt? Hoe zet je de stap van weten naar doen?

‘Passieve hoop betekent dat we wachten op iets van buitenaf om tot stand te brengen waar we naar verlangen. Actieve Hoop gaat over actieve deelnemers worden aan het realiseren van datgene waar we op hopen’, schrijft Joanna Macy in haar boek Actieve Hoop. Het Koninkrijk van God, dat wordt ons niet zomaar in de schoot geworpen, dat moeten we zelf maken.

Sinds ik voor KlimaatGesprekken actief ben, zie ik hoe het werkt. Alles begint bij je persoonlijke verhaal: hoe raakt klimaatverandering jou? Hoe zou jij willen dat de samenleving er over, zeg, vijftien-twintig jaar uitziet? En welke stappen kun jij nu, vandaag, deze week, maand, dit jaar, volgend jaar zetten om die samenleving dichter bij te brengen? Wat heb je daarvoor nodig? Waar kun jij het verschil maken: is klimaatvriendelijk leven alleen iets voor thuis of kun je ook in je werk iets in beweging zetten?

Zelf plaveien

Met groepen van ongeveer 8 deelnemers gaan ik en mijn medeklimaatcoaches hiermee aan de slag in een workshopreeks van 6 bijeenkomsten. We spelen spellen, oefenen gesprekken, lachen om onhandigheden, vieren successen. Deelnemers voelen zich gehoord, gezien en gesteund door gelijkgestemden en durven zich daardoor ook buiten de groep meer te laten zien en horen.

Ze staan stil bij hun eigen dubbele gevoelens en weerstand, en snappen daardoor beter wat er nodig is als ze met anderen in gesprek gaan.

Ze worden zich bewust van hun diepere waarden, motivatie en verlangen, en blijven daardoor ook na de workshopreeks actief stappen zetten.

Ze bouwen mee aan de verandering waarop ze hopen en ontdekken: je loopt de weg van hoop door ‘m zelf te plaveien.