In 70 na Chr. liggen Jeruzalem en de tempel in puin. De Romeinen onder leiding van Titus hebben de stad kort en klein geslagen. Dat beeld heeft de schrijver van Lucas 19 voor ogen als hij Jezus laat wenen over de stad. Maar het is meer dan historie, het is ook eeuwenoude profetie. Want ook Jesaja 1 zag een geslagen Jeruzalem: niet letterlijk, maar figuurlijk. Want een stad waar onrecht gebeurt, en waar het gedrag g/Godgeklaagd is, die ligt in puin.

Bij Marcus 1,21-28 ‘Heb je ook wel eens pijn in je angel, wesp?’ vroeg de bij op een keer aan de wesp. ‘Nee,’ zei de wesp. ‘Maar pijn in mijn […]

Bij Handelingen 6,1-7 Wie is verantwoordelijk? Wie beslist? Hoe geef je leiding? De tekst presenteert ons een mooi staaltje cybernetica, spoort ons als gemeente aan tot onderlinge zorg en eenheid […]

Matteüs 18 laat zien dat ook de vroegste gemeente zich met uitdagingen omtrent de interne orde geconfronteerd zag. De omgang met schuld en vergeving speelde daarbij een centrale rol. In Matteüs 18:21-35 stelt Jezus dat de roeping tot vergeving geen grenzen kent. Tegelijkertijd schetst Hij hoe deze vergeving via een weg van berouw en het inzien van schuld bereikt wordt. Een recentelijk naar voren gebrachte notie dat vergeving in het Nieuwe Testament alleen door een hoger aan een lager geplaatste geschonken kan worden, vindt hier dus geen basis.

Bij Lucas 22,39-46 Dit is de eerste zondag in de Veertigdagentijd. In deze periode komen regelmatig erg spannende verhalen aan de orde. Ik merk ook aan mijn eigen kinderen dat […]

Bij Exodus 32,7-14, Psalm 103,8-12 en Matteüs 18,21-35 ‘Niemand, zelfs God niet, kan vergeven wat ik mijn naaste heb misdaan.’ En: ‘Een wereld waarin vergeving almachtig wordt, is onmenselijk.’[1] Vgl. […]

In de kerk gaat het nogal eens over Gods vergevende liefde, die als voorbeeld gesteld kan worden voor onze eigen opstelling tegenover onze medemensen. In de Bijbel zien we echter ook een heel andere God, die woedend wordt en dat niet onder stoelen of banken steekt. Hoe kunnen we dat uitleggen?

Bij Marcus 9:2-10 (Matteüs 17:1-9, Lucas 9:28-36 – de verheerlijking op de berg) Op een mooie lentedag trapte de giraf bijna op de mier, die weggedoken zat in het hoge […]

Onze zondag belicht Gods barmhartigheid, verwijst dus naar de tweede zondag na Pasen, Misericordias Domini, ‘de Goedertierenheid des Heren’ (Psalmen 33:5b). In de oudtestamentische tekst laat de Eeuwige zich in zijn toorn aanspreken op zijn trouw en zijn imago voor de volken. Maar toorn is niet nodig als achtergrond van Gods barmhartigheid. De nieuwtestamentische tekst nodigt uit, zonder over Gods toorn te reppen, om te delen in Gods vreugde. Deze zondag legt dus ook verband met de vierde zondag in de Veertigdagentijd, Laetare, ‘Verheug je’ (Jesaja 66:10).