In Korte Metten beschouwen onze auteurs de actualiteit met een frisse blik. Deze week staat Kelly Keasberry stil bij de vakantieperiode – voor veel scholieren en studenten dé tijd voor […]

In de columnreeks Korte Metten werpen onze schrijvers een scherp licht op de actualiteit. Deze week stemt het nieuwe boek van de Amerikaanse episcopale bisschop Mariann Budde, Durf moedig te zijn op beslissende momenten, remonstrants predikant Annemarieke van der Woude tot nadenken. Wat ís moed eigenlijk? En als menselijke waardigheid op het spel staat – durven we dan op te staan?

De Amerikaanse activist en oprichter van Turning Point USA, Charlie Kirk, werd op 10 september doodgeschoten tijdens een evenement aan Utah Valley University. Op de kogelhulzen stond: “Hé fascist! Vang!” De gouverneur sprak van een politieke aanslag. Maar wat zegt zo’n kogel werkelijk – over Amerika, over polarisatie, en vooral: over de staat van de democratie?

Vrijdag 20 maart: de Jannekes en de Hanna’s aan de niet zo pro-Israël kant van de PKN trekken hun rode jassen weer aan en doen hun rooie sjaals opnieuw om zodat zij hun zorgen over hun eigen kerkgenootschap nogmaals kunnen laten horen. Na een eerste christelijk Rode Lijn protest enkele maanden geleden volgt nu dus een tweede. Ze zijn boos. Heel boos. In hun ogen maakt de leiding van hun PKN zich, waar het over Israël, Gaza en Palestina gaat, schuldig aan het gebruik van “ontwijkende taal van ‘pijn aan beide kanten’ en misleidende taal over ‘conflict’ en ‘ingewikkeld’. En ook neemt de kerkleiding nog steeds het woord ‘genocide’ niet in de mond.” Zo schrijven de initiatiefnemers van dit tweede Rode Lijn protest in hun oproep in Nieuw Wij op 2 maart.

Onlangs werd in Gent een maatschappelijk werker doodgestoken. Tijdens een huisbezoek, door een getraumatiseerde man van Syrische afkomst. De sociale sector in Vlaanderen is diep geschokt, voelt zich in het hart geraakt. Toch wil zij het huisbezoek niet opgeven. Hoe weerloos dat ook maakt. Hoe inefficiënt het misschien ook lijkt. Als stadspredikant in Antwerpen herken ik dat. Ben je dan geraakt of getikt?

In Korte Metten beschouwen onze schrijvers de actualiteit. Deze week laat Matthijs den Otter laat zien hoe juist op het diepste punt de hemel ineens heel dichtbij kan zijn.

Wat maakt het leven, zelfs op hoge leeftijd en ondanks tegenslag, de moeite waard? In deze column beschrijft Bernd Hirschfeldt een ontmoeting met een oude vrouw, wier dankbaarheid en kleine rituelen hem herinneren aan een Joods verhaal over Bontsje de Zwijger.

Geloof was echt niet altijd leuk. Ook niet in deze contreien. In de achtste eeuw zwierf de Anglicaanse missionaris Winfried Bonifatius hier al rond om de niet-gelovigen te bekeren. Zijn drang liep niet zo goed af: als geloofsmartelaar werd hij bij het Friese Dokkum rond 754 vermoord.

“Mevrouw, dank u. Die preek leek voor mij geschreven.” Na de dienst komt hij naar me toe. Een oudere man, pas weduwnaar. Zijn verdriet is groot, maar hij staat er niet alleen voor. Achter hem staat een gemeenschap die hem kent, draagt en opvangt. In veel Zeeuws-Vlaamse dorpen is dit nog dagelijkse realiteit. Ik kom er als gastpredikant. Gemeenten zijn soms verspreid over meerdere dorpen. De ene zondag hier, de andere daar. Wie niet meer kan rijden, wordt opgehaald. Zorg is hier geen systeem, maar iets wat mensen gewoon voor elkaar doen. En toch.. er knelt iets.