Vrijdag 20 maart: de Jannekes en de Hanna’s aan de niet zo pro-Israël kant van de PKN trekken hun rode jassen weer aan en doen hun rooie sjaals opnieuw om zodat zij hun zorgen over hun eigen kerkgenootschap nogmaals kunnen laten horen. Na een eerste christelijk Rode Lijn protest enkele maanden geleden volgt nu dus een tweede. Ze zijn boos. Heel boos. In hun ogen maakt de leiding van hun PKN zich, waar het over Israël, Gaza en Palestina gaat, schuldig aan het gebruik van “ontwijkende taal van ‘pijn aan beide kanten’ en misleidende taal over ‘conflict’ en ‘ingewikkeld’. En ook neemt de kerkleiding nog steeds het woord ‘genocide’ niet in de mond.” Zo schrijven de initiatiefnemers van dit tweede Rode Lijn protest in hun oproep in Nieuw Wij op 2 maart.

Onlangs werd in Gent een maatschappelijk werker doodgestoken. Tijdens een huisbezoek, door een getraumatiseerde man van Syrische afkomst. De sociale sector in Vlaanderen is diep geschokt, voelt zich in het hart geraakt. Toch wil zij het huisbezoek niet opgeven. Hoe weerloos dat ook maakt. Hoe inefficiënt het misschien ook lijkt. Als stadspredikant in Antwerpen herken ik dat. Ben je dan geraakt of getikt?

In Korte Metten beschouwen onze schrijvers de actualiteit. Deze week laat Matthijs den Otter laat zien hoe juist op het diepste punt de hemel ineens heel dichtbij kan zijn.

Wat maakt het leven, zelfs op hoge leeftijd en ondanks tegenslag, de moeite waard? In deze column beschrijft Bernd Hirschfeldt een ontmoeting met een oude vrouw, wier dankbaarheid en kleine rituelen hem herinneren aan een Joods verhaal over Bontsje de Zwijger.

Geloof was echt niet altijd leuk. Ook niet in deze contreien. In de achtste eeuw zwierf de Anglicaanse missionaris Winfried Bonifatius hier al rond om de niet-gelovigen te bekeren. Zijn drang liep niet zo goed af: als geloofsmartelaar werd hij bij het Friese Dokkum rond 754 vermoord.

“Mevrouw, dank u. Die preek leek voor mij geschreven.” Na de dienst komt hij naar me toe. Een oudere man, pas weduwnaar. Zijn verdriet is groot, maar hij staat er niet alleen voor. Achter hem staat een gemeenschap die hem kent, draagt en opvangt. In veel Zeeuws-Vlaamse dorpen is dit nog dagelijkse realiteit. Ik kom er als gastpredikant. Gemeenten zijn soms verspreid over meerdere dorpen. De ene zondag hier, de andere daar. Wie niet meer kan rijden, wordt opgehaald. Zorg is hier geen systeem, maar iets wat mensen gewoon voor elkaar doen. En toch.. er knelt iets.

n de columnreeks Korte Metten werpen onze auteurs een scherp licht op de actualiteit. Op vrijdag 23 mei 2025 plantte Ecokerk in het Belgische Herent haar 75ste Laudato Si’-boom. Onder ruime belangstelling, en met een onverwachte hoofdrol voor de 94-jarige zuster Herlinde.

De Nobelprijs voor de Vrede is niet naar Donald Trump gegaan. Jammer voor zijn vriendje Bibi (Benjamin Netanyahu) die het hem zo had gegund. De Vredesprijs voor de Noblesse ging wel naar mevrouw María Corina Machado, een bewonderaarster van mijnheer Trump. Ze heeft deze prijs zelfs aan hem opgedragen. Zelf wordt ze de IJzeren Dame van Venezuela genoemd. Ze vindt staalharde mijnheer Bolsonaro trouwens ook wel leuk.

Als late pelgrim ging Antwerpenaar Joost (54) op pad. Het kon nog net — vlak voor Allerheiligen, de afsluiting van het pelgrimsseizoen. Zo tegen het einde worden de wegen stiller, de herbergen leger. Motregen dwarrelt neer, de lucht is dof als tin. Dat hij juist dit moment koos, was veelzeggend: kort geleden verloor Joost zijn baan. En zoals een oude pelgrimswijsheid zegt: “Als de camino roept, dan moet je gaan.”