Laatst was er een grote betoging tegen het federale regeerakkoord in onze hoofdstad Brussel. De aanleiding waren saneringsplannen die er bij veel mensen diep inhakken. Het gaat over pensioenen, sociale zekerheid, asielprocedures, subsidies voor sociale initiatieven en culturele organisaties. Kortom, veel verschillende invalshoeken om voor op straat te komen.

Bij partnergeweld denken we nog vaak in stereotype beelden: vrouwen als slachtoffers, mannen als daders. Maar de werkelijkheid is complexer. Ook mannen worden mishandeld — psychisch en fysiek. Schaamte, ongeloof en hardnekkige rolpatronen houden dit onrecht onder de radar.

We schrijven, praten, becommentariëren en roepen wat af — ook als theologen en theologie-geïnteresseerden. Columns doen lustig een duit in het zakje. Er valt ook veel te reflecteren, te duiden en te bevragen, ook in de kerk. Deze weken vliegen de vergaderingen, studiedagen, rapporten en bezinningsbrochures me om de oren. Alsof we in de kerk ongemerkt steeds harder gaan roepen, om boven het lawaai uit te komen. We praten veel, maar wat zeggen we eigenlijk? Verliezen we ons in onze woordenbrij? En… waar blijft onze stem tegen onrecht, vernieling en militarisering?

De schoolklas waar wij vandaag mee in gesprek moeten gaan over de oorlog rond Palestina en Israël, blijkt geen gewone klas. Al heel gauw gaat het gesprek deze keer een heel andere kant op.

Niemand demonstreert voor zijn plezier. Maar verandering komt zelden zonder strijd, stelt Janneke Stegeman. Niet polarisatie is het probleem, maar onrecht dat in stand wordt gehouden.

Wat blijft er over als je alles kwijtraakt—je huis, je vrijheid, je stem? In de gangen van het ziekenhuis ontmoette Bernd Hirscheldt mensen die niets meer hadden, behalve hun herinneringen en een paar bezoekjes van vreemden. Eén vrouw raakte hem in het bijzonder.

In de columnreeks Korte Metten werpen onze auteurs een scherp licht op de actualiteit. Deze week blikt Matthijs den Otter terug op het moment waarop zijn geloof begon te schuiven. Wat begon als een zoektocht naar gelijk, werd een pad van twijfel en groei. Twintig jaar later herkent hij diezelfde kramp in christelijke reacties op Gaza. Een hellend vlak? Een instortend kaartenhuis? Misschien is dat precies wat nodig is.

Of we die zondagmiddag iets te doen hadden? We werden getrakteerd op een concert dat een eerbetoon was aan Mimount ‘N Serwan. Eerlijk is eerlijk: we hadden nog nooit van haar gehoord, maar lieten ons graag verrassen.

Eeuwenlang werd het doen van het kwade gezien als een bewuste keuze. Een keuze om de eigen belangen na te streven, de keuze om rücksichtlos te doen wat geluk of voordeel oplevert. Maar na de Holocaust stelden Joodse denkers de vraag of mensen wel doelbewust het kwade deden. In wiens belang was de Tweede Wereldoorlog geweest? Er leek sprake van een ongeziene vernietigingsdrang, waarbij ook de daders zichzelf in het ongeluk stortten, eerder dan dat ze er beter van werden.