Willy Reimers-Rocourt (85) vertelt over haar vroege jeugd, haar man Otto die haar aanmoedigde zich te blijven ontwikkelen en haar vertrouwen in de toekomst.

In vele bijbelverhalen wordt verteld hoe mensen ervaren dat hun leven kantelt in aanwezigheid van God. Die is daarbij betrokken. Juist daardoor worden het momenten die ‘waar’ zijn, vol betekenis.

Elke reis kent een startpunt, een begin. Je vertrekt en gaat op weg: je trouwt, begint aan een nieuwe baan, krijgt een kind. Elke reis kent ook struikelblokken. Je huwelijk strandt, je wordt ontslagen, je kind wordt doodziek. Met onze wonden en littekens gaan we, struikelen we, staan we toch weer op, en gaan we verder.

In deze rubriek worden verhalen over gemeente-activiteiten gedeeld. Aanstekelijke verhalen, niet om op te scheppen of elkaar jaloers te maken, maar vooral om ideeën rond te strooien die kunnen inspireren. Wat hebben deelnemers eraan opgedaan, en zou dat bij ons ook mogelijk en heilzaam zijn?

Gaan! Niet stilstaan maar bewegen, op weg gaan. Meestal met een bepaald doel, soms op goed geluk.

Op verhaal komen: je krachten terugkrijgen, even uitblazen, meer bewegingsruimte ervaren. Dat kan op veel manieren: door te wandelen, te mediteren, te luieren, naar muziek te luisteren. Of met een verhaal.

Zijn we nog missionair, of is inmiddels de missiemoeheid toegeslagen? Dan is de lezing uit Lucas een ongenode gast. Jezus zendt zeventig mensen vooruit. Hij gebiedt ons te bidden om meer: ‘Bidt dan de Heer van de oogst, dat Hij arbeiders uitzendt in zijn oogst’ (10:2). Voor ‘uitzenden’ of ‘sturen’ staat letterlijk: uitwerpen. Dat weinig zachtzinnige woord hoor je meestal als het gaat om demonen die eruit gesmeten worden. Maar misschien is het voor missiemoede mensen soms wel net zo nodig uit de onwillige schuchterheid gewórpen te worden, de oogst in.

Miskend in zijn eigen stad, verlamd door de reacties in het dorp waar Hij is opgegroeid, trekt Jezus verder. Hij roept de kerngroep van twaalf vrienden bij zich en zendt hen uit en geeft hun macht over onreine geesten. Uitgerust met een staf en een paar sandalen worden ze eropuit gestuurd om het goede nieuws te brengen.

Bij het opruimen van mijn werkkamer kom ik veel tegen. Zoals dat boekje uit 1985: ‘De lege kerk een grote zorg’, het themanummer ‘Krimp zonder kramp’ van Ouderlingenblad (2001) en een oud exemplaar van Toer over de kracht van de kleine gemeente, getiteld ‘Vrees niet, klein kuddeke’ uit 2006.