Onbeschaamd aandringen. Soms heeft zelfs God, die al onze gedachten en gebeden reeds kent, blijkbaar aansporing nodig om ook van onze motivatie overtuigd te raken.

In onze postchristelijke cultuur kennen we nogal wat gebedsverlegenheid. Hier wordt uiteengezet dat de benadering van bidden als eeuwenoude praktijk van oefenen kan helpen om bidden een evenwichtige plek toe te kennen in het persoonlijk leven, in het gezin en in het kerkelijk leven.

Naar 1 Petrus 4,11 Als je anderen helpt, doe dat dan vanuit de kracht die God je geeft. Voorwerp: een gebedenboekje voor kinderen. Gesprek Laat het gebedenboekje zien en lees […]

Bij Matteüs 6,1-6.16-21 Verhaal Het is krokusvakantie en Jort logeert bij opa en oma. Ze zitten aan tafel. Na het bidden vraagt Jort: ‘Opa, waarom bid jij elke keer voor […]

Pastorale medewerkers vinden het soms moeilijk om met iemand hardop te bidden. Toch kan een gebed heel heilzaam zijn. Je brengt levenservaringen van mensen onder woorden voor het aangezicht van God. En door God aan te roepen, breng je ook iets van Gods liefde en genade onder woorden. Die verbinding tussen het leven en het geloof verdiept het pastorale gesprek.

Het Onze Vader is in de eerste plaats een gebed tot God. Maar in de tweede plaats worden wijzelf heel direct aangesproken, zeker waar het schuld en vergeving betreft. Het Onze Vader doet een beroep op ons als groep. Het gebed heet dan ook niet voor niets het Onze Vader.

Jezus spreekt een gelijkenis ‘tot hen’. De aangesprokenen zijn blijkens 17:22 zijn leerlingen, wij dus. Wij worden aangesproken en opgeroepen om overal te bidden en de moed daarbij niet te verliezen. ‘Opgeroepen’ is eigenlijk te zwak uitgedrukt; het gaat om noodzaak. Het is voor een leerling van Jezus noodzakelijk om overal te bidden en daarbij de moed niet te verliezen. Waarom? En waarom zou je daarbij de moed verliezen?

Dinsdagavond, Iona Abbey Schotland. Zoals elke week is er om 21.00 uur een ‘Service of Prayers for Healing’ – de viering waarin we God bidden om genezing. Kaarsen worden aangestoken, gasten die meehelpen krijgen instructie, de klok wordt geluid. Dan zit iedereen in stille afwachting.

Gebed heeft niet altijd woorden nodig. Het ontvouwt zich ook in de stilte van je hart. Dat vraagt oefening, die veel oplevert: je gaat beter luisteren en raakt verbonden met wat er om je heen is.