Opinie

Toon Hermans schreef ooit een liedje waarvan het refrein eindigde met de volgende zinnen:

‘Maar we staan met z’n allen in de file en ze slaan je op je bakkes in de tram. Staat je auto in de stad, wordt je radio gejat, maar we hebben vijfenveertig soorten jam.’

Het liedje gaat over de vrijheid die de moderne consumptiemaatschappij ons belooft. Het is een vrijheid die vooral draait om keuzevrijheid: we hebben ogenschijnlijk oneindig veel mogelijkheden om te doen en te laten wat we willen. Maar, zo dichtte Hermans ironisch, wat betekent die vrijheid als we geconfronteerd worden met vrijheidsinperking, of als geweld, oorlog, haat en demonisering de kop opsteken?

Als late pelgrim ging Antwerpenaar Joost (54) op pad. Het kon nog net — vlak voor Allerheiligen, de afsluiting van het pelgrimsseizoen. Zo tegen het einde worden de wegen stiller, de herbergen leger. Motregen dwarrelt neer, de lucht is dof als tin. Dat hij juist dit moment koos, was veelzeggend: kort geleden verloor Joost zijn baan. En zoals een oude pelgrimswijsheid zegt: “Als de camino roept, dan moet je gaan.”

De Nobelprijs voor de Vrede is niet naar Donald Trump gegaan. Jammer voor zijn vriendje Bibi (Benjamin Netanyahu) die het hem zo had gegund. De Vredesprijs voor de Noblesse ging wel naar mevrouw María Corina Machado, een bewonderaarster van mijnheer Trump. Ze heeft deze prijs zelfs aan hem opgedragen. Zelf wordt ze de IJzeren Dame van Venezuela genoemd. Ze vindt staalharde mijnheer Bolsonaro trouwens ook wel leuk.

De verkiezingen staan voor de deur en Nederlandse christenen worden weer geconfronteerd met een luxeprobleem. In ons land zijn er namelijk drie gevestigde partijen die zich als christelijk afficheren: de SGP, CDA en CU. Het is een diversiteit aan christenpolitiek die je in andere westerse democratieën niet meer ziet. Maar moet een christen ook op een christelijke partij stemmen?

In een samenleving waar de toon verhardt en verschillen steeds vaker tot afstand leiden, groeit tegelijk ook het verlangen naar verbinding, zachtheid en echte ontmoeting. Barbara Mertens (1982), stafmedewerker bij de Vlaamse Franciscaanse organisatie TAU, zoekt precies daar naar sporen van hoop. Een gesprek met een gepassioneerde zinzoeker die haar inspiratie vindt in Franciscus en Clara van Assisi – én in de islam.

Of we die zondagmiddag iets te doen hadden? We werden getrakteerd op een concert dat een eerbetoon was aan Mimount ‘N Serwan. Eerlijk is eerlijk: we hadden nog nooit van haar gehoord, maar lieten ons graag verrassen.

In ‘God aan de bal’, onze reeks over sport en zingeving, staat een nieuwe baanbreker centraal: Nawal El-Moutawakel.

Als eerste islamitische, Afrikaanse én Arabische vrouw die in 1984 olympisch goud veroverde op de 400 meter horden, schreef ze geschiedenis. Vandaag, decennia later, spreekt ze nog altijd met vuur als feministe en rolmodel. “De Koran heeft sport voor vrouwen nooit verboden, hoor!” Haar verhaal toont hoe sportieve emancipatie deuren opent naar bredere maatschappelijke vooruitgang.

In de opinierubriek Korte Metten belichten onze auteurs de actualiteit. Deze week luidt rabbijn Lody van de Kamp de noodklok over de heropleving van antisemitisme in Europa. Terwijl demonstraties tegen het geweld in Gaza velen mobiliseren, ervaart hij dat het maatschappelijk klimaat voor Joodse gemeenschappen opnieuw grimmiger wordt. Van de Kamp roept op tot morele bezinning: niet alleen schuld, maar ook verantwoordelijkheid bepaalt hoe samenlevingen omgaan met oude én nieuwe vormen van haat.

Erik Sengers is geestelijk verzorger bij Defensie. Een terugkerend aspect van zijn werk is het afleggen van de Militaire Basisvaardigheden. De confrontatie met de eindeloze creativiteit van mensen om elkaar te doden, roept bij hem een vraag op:  houden we ons in oorlogstijd nog wel aan de regels die menselijkheid beschermen?