Opinie
In aanloop naar de Nacht van de Theologie kon iedereen een ‘persoonlijk credo’ insturen in de vorm van een essay, gedicht, lied, video of kunstwerk. Timon J. Beeftink won met zijn kunstwerk ‘De rode draad’. Lees hieronder een uitgebreidere versie van de toespraak die Timon die avond hield, als toelichting op zijn kunstwerk.
“Je bent wereldvreemd”, zei hij tegen mij en ik had geen idee wat dat betekende. Logisch, want ik was wereldvreemd. Vijftien jaar oud was ik toen. We kenden elkaar van de christelijke koffiebar. Ik een gereformeerd meisje, hij van de ‘vergadering van gelovigen’. Het verbaasde me wel, dat hij mij wereldvreemd noemde. Hun leer was heel specifiek, hij wist alles van de bedelingen, de opname en wederkomst van Jezus; ik had daar nog nooit over nagedacht. Mijn moeder zat volop in de vredesbeweging. Zijn ouders gingen naar christelijke kooroptredens in De Doelen. Anderzijds luisterden wij alleen naar klassieke muziek en wijdde hij mij in, in genres met elektrische gitaren. Wat betekent dat dan, wereldvreemd?
In een nauwsluitend, vreemdsoortig ruimtepak in de Australische kleuren, alsof ze van een andere planeet op bezoek kwam. Daarmee snelde Cathy Freeman eind september 2000 in Sydney naar de olympische titel op de 400 meter. Een icoon was geboren. Want Cathy Freeman deed zoveel meer dan een atletiekwedstrijd naar haar hand zetten.
Drie jaar geleden was ik op mijn eerste (en tot nu toe enige) uitzending. De reis ging naar Litouwen, het zuidelijkste van de drie Baltische staten. Nederlandse militairen oefenen in dat land samen met andere NAVO-partners hoe de oostflank van het NAVO-gebied te beschermen – Litouwen grenst aan (Russisch) Kaliningrad in het westen en Belarus in het oosten. Drie maanden verbleef ik daar, en voor wie dat lang vindt: de militairen die ik mocht begeleiden waren zes maanden van huis.
Vooroordelen. We hebben ze ongetwijfeld allemaal weleens. Dat blijkt meteen tijdens een workshop over stereotypering voor een diverse klas in Lokeren — het merendeel moslims. Leerlingen die zelf vaak met vooroordelen te maken krijgen, maar er tegelijkertijd ook niet immuun voor zijn. Dat wordt al snel duidelijk als de eerste beelden over het scherm schuiven.
Nederlanders behoren tot de volken die wereldwijd het minst in contact zijn met de natuur, bleek recent uit onderzoek waar The Guardian over schreef. We zijn daarbij in vertrouwd gezelschap: van de top 10 landen die het laagst scoorden, waren er 8 Westers met een christelijke signatuur. En dat terwijl in het onderzoek juist blijkt dat de mate van religiositeit en spiritualiteit de sterkste voorspeller is van verbondenheid met de natuur. Hoe zit dat?
Tim Brys is medeoprichter van het project Stadsklooster Brussel. “Een stadsklooster kun je zien als een dorp in de stad,” zegt hij. De groep ontstond in 2021 en bestaat nu uit drie gezinnen met jonge kinderen, een koppel en een alleenstaande vrouw. Er wordt nog gezocht naar een gebouw om hun droom waar te maken.
Tussen grote delen van de Islamitische en Joodse gemeenschappen is ook in ons land de afgelopen twee jaren een behoorlijke verwijdering ontstaan. Dit natuurlijk vanwege 7 oktober 2023 en alles wat daarna kwam in Gaza, Israël en ook in de Palestijnse gebieden. En wanneer ik hier het woord verwijdering schrijf dan bedoel ik ook echt verwijdering, om het woord animositeit maar niet hoeven te gebruiken.
Wakker worden in een vreemd land. Het was de hoofdredactie van het RD overkomen. Hoe kan een christen zich nu thuis voelen in het land van Rob Jetten? Wordt het geloof niet binnen de kortste keren naar de privésfeer verbannen? Filosoof Sjoerd Griffioen laat aan de hand van het begrip ‘secularisatie’ zien, dat ons niet per sé een ramp is overkomen. Bovendien, christenen zijn toch altijd op doortocht?
