In de relatie van Zacharias en Elisabet is altijd een derde persoon geweest: het kind dat vurig is gewenst, maar niet is geboren. Als Lucas het verhalende deel van zijn Evangelie begint met deze twee mensen, lijkt alle perspectief weg uit hun relatie. Er is grote trouw aan God, maar geen kind en dus geen toekomst. Tot er een andere derde het verhaal binnenstapt: de engel Gabriël.

Op deze eerste zondag van Advent begint het grote verwachten: bergen zullen instorten, en het ritme van dag en nacht zal doorbroken worden, voor de Mensenzoon zal de weg vrijgemaakt worden. De theofanie zal met ongekende natuurverschijnselen gepaard gaan.

Op deze eerste Adventszondag staat de prediking van Johannes de Doper centraal. Evenals de oudtestamentische profeten spaart hij zijn hoorders niet: omdat ze zich erop beroemen Abraham tot vader te hebben, maar er niet naar leven, noemt hij hen ‘adderengebroed’. Bert Aalbers gaat in deze preekschets voor Advent uitgebreid in op de woorden van Johannes.

Tish Warren is priester in de Anglicaanse kerk in Noord Amerika. In Advent nodigt ze ons uit om vanuit verschillende invalshoeken de rijkdom van advent te ervaren en daardoor de rijkdom van de drie-enige God te ontdekken. In deze wereld waar duisternis vaak sterker lijkt dan licht, herinnert Warren ons eraan dat advent door de eeuwen heen een tijd is geweest om eerlijk naar de duisternis te kijken en tegelijkertijd aandacht te schenken aan het licht van Christus, onze ware hoop. Aan de hand van oude gebeden en rituelen uit de kerkelijke traditie laat ze zien waarom we wachten en hoe we wachten op de Ene die was en is en komen zal.

Even voor de lezing van vandaag uit 2 Samuel 7 lezen we hoe God David rust heeft gegeven van de vijanden in het rond. Chiram, de koning van Tyrus heeft voor David een huis laten bouwen (2 Samuël 5:11). God zelf komt tekort: ‘Ik heb in geen huis gewoond, van de dag af dat Ik de kinderen Israëls uit Egypte omhoog leidde tot deze dag. Ik heb gewoond in een tent, in een tabernakel’ (7:6).

De lezingen die voor vandaag op het rooster staan, lijken op het eerste gezicht heel verschillend, maar hebben alle één ding gemeen: vreugde. Dat is ook niet verwonderlijk op deze zondag Gaudete (= Verheug u). Maar alle lezingen laten ook zien dat het niet zomaar automatisch vreugdevol is voor hen die de God van Israël volgen. Het is niet: ‘Blij, blij, mijn hartje is zo blij, want Jezus is een vriend van mij.’

Weemoed, verlangen in alle verlorenheid. Herfst die aanhoudt alsof iets anders niet mogelijk is, bijna passief. Deemoed is meer een houding, zou etymologisch een perfecte vertaling zijn van het Latijnse humilitas: nederigheid, bescheidenheid, je buigen. Kan dat een nieuw begin worden, althans een opening daarnaartoe, inkeer nu Hij komt? Advent! Misschien zijn de drie woorden van het opschrift goede kleuren voor het palet van Advent.

Deze preekschets schrijft Jan Swager voor de advent. De preekschets steunt ons verlangen naar vervulling van de profielschets van een ideale koning of machthebber! Als bij elke vacature mensen en vooral gekozen Kamerleden psalm 72 lazen, zou de wereld een betere plaats zijn.

Ik begin graag met de laatste woorden van de psalm (85:14), die volgens mij het beste zo te vertalen zijn: ‘Gerechtigheid gaat voor Hem uit, Hij maakt [haar] tot een weg [voor] zijn voetstappen.’ De laatste drie woorden (Hebr.: wejasem ledèrèkh pe‘amaw) worden in elke vertaling weer anders weergegeven. Maar de portée van het slotvers moet wel zijn dat tsèdèq (= geleefde gerechtigheid) de ruimte is die we maken voor de komst van de Eeuwige, de manier waarop we Hem verwelkomen. Dat is een prachtig motto voor de eerste zondag van Advent.