Op een terras ergens in Frankrijk in de zon

In deze rubriek worden verhalen over gemeente-activiteiten gedeeld. Aanstekelijke verhalen, niet om op te scheppen of elkaar jaloers te maken, maar vooral om ideeën rond te strooien die kunnen inspireren. Wat hebben deelnemers eraan opgedaan, en zou dat bij ons ook mogelijk en heilzaam zijn?

Sommige mooie dingen beginnen helemaal niet in een vergaderzaal. Er is geen projectplan, geen subsidieaanvraag en geen voorzitter, die de vergadering opent. Soms begint iets heel moois gewoon op een terras ergens in Frankrijk. In de zon.

Daar zaten we drie jaar geleden tijdens ons jaarlijkse vriendenweekend. Een goed glas, een ontspannen gesprek en vooral het gevoel dat er even niets hoefde.

Tot we op Facebook een foto voorbij zagen komen. Een groep mannen uit Barneveld zat gezellig met elkaar bij een concert, biertje erbij. Ik moest lachen en zei bijna achteloos: ‘Dat kunnen wij toch ook?’

Meer was het eigenlijk niet.

Een week later zaten we met drie vrouwen een half uurtje bij elkaar. We maakten een WhatsAppgroep aan en gaven die een naam: de Emmaüs-ladies.

Het mooiste is misschien nog wel dát het zo is gegroeid…!

Niemand van ons had kunnen bedenken wat daaruit zou ontstaan. Binnen twee weken zaten er negentig vrouwen in de app. Inmiddels zijn dat er honderdtwintig.

Het mooiste vind ik misschien nog wel dát het zo is gegroeid. Niet omdat iemand de kar bleef trekken, maar omdat iedereen iets meebrengt vanuit haar eigen talent. De eerste keer organiseerden wij zelf een gezamenlijke maaltijd in de kerk, gevolgd door een rondleiding door Museum Nairac.

Aan het einde van de avond vroegen we: ‘Wie organiseert de volgende keer?’ Er ging direct een hand omhoog. Zes weken later was er weer iets. En zo gaat het nog steeds.

Iemand bedenkt een activiteit die bij haar past, zet een peiling in de app en iedereen die zin heeft, haakt aan. We fietsten naar een pluktuin, kregen een rondleiding in een kinderhospice, genoten van een ligconcert, hielden een fanatieke Jan van Haasteren-puzzelwedstrijd, organiseerden manicuuravondjes en leerden samen een vierstemmig lied zingen.

Het is nooit ingewikkeld. Juist daarom werkt het.

Verbinding ontstaat doordat je elkaar ontmoet. Doordat je samen iets beleeft…

Inmiddels zijn er ook vrouwen aangesloten, die geen lid zijn van onze kerk. Of die er al jaren niet meer komen. Dat maakt eigenlijk niets uit. Ze voelen zich welkom en horen erbij. Blijkbaar ontstaat verbinding niet doordat je op dezelfde ledenlijst staat. Verbinding ontstaat doordat je elkaar ontmoet. Doordat je samen iets beleeft. Doordat je belangstelling hebt voor elkaar. En doordat iedereen iets mag bijdragen vanuit zijn of haar eigen talent.

Ik denk daar de laatste tijd veel over na. Ook als het gaat over de toekomst van de kerk.

Misschien zoeken we de levendige geloofsgemeenschap nog te veel op de zondagmorgen. Natuurlijk is een kerkdienst waardevol. Maar gemeenschap ontstaat net zo goed — misschien wel juist — op maandag, woensdag of vrijdag. Aan een lange tafel. Tijdens een fietstocht. Bij een kop koffie. Terwijl je samen zingt, wandelt of gewoon even bijpraat.

Daar leer je elkaar echt kennen. Daar deel je het leven. Misschien is dat wel kerk in zijn puurste vorm.

En iedere keer als ik terugdenk aan de Emmaüs-ladies, moet ik glimlachen. Omdat het allemaal begon op een terras ergens in Frankrijk. In de zon.

Met één simpele zin: ‘Dat kunnen wij toch ook?’