Het verhaal van Jakob en zijn droom gaat over een inspirerende plaats: Beth-El. De Jakobsladder is het beeld geworden van een bijzondere Godservaring. In deze Handreiking biedt theoloog en Herademing-redacteur Neely Kok vragen en overwegingen aan om de tekst nader te beschouwen.
Hildegard van Bingen gebruikte de cirkel als beeld voor de harmonie en de ordening van de schepping. De cirkel (vergelijk de mandala) is een heelheid waarin alles en iedereen een plaats heeft en die door God wordt omvat. Caritas (de verpersoonlijking van de goddelijke liefde) wordt tot uitdrukking gebracht in de cirkelende beweging van vrouwe Wijsheid.
Een klein zinnetje van een Zwitserse dominee bleef rondzingen tijdens een vakantie van Daan Thoomes. Dat leidde tot bespiegelingen over natuur en bovennatuur.
Het is een oude gewoonte dat een bisschop bij zijn aantreden een wapenspreuk kiest. Een bijkomende gewoonte is dat woorden van die spreuk zijn initialen weergeven. Na wat speurwerk – en het ophalen van ons Latijn – vonden we voor ondergetekende de spreuk Deus Justus et Salvans, naar Jesaja 45:21: ‘Buiten Mij is er geen god die rechtvaardig is en redt.’ Uitspraken als ‘Ik ben JHWH, buiten Mij is er geen god’ (45:5) hebben een kritische functie ten aanzien van goden en godsdienst. Dat is ook het verbindende thema van de lezingen van vandaag.
Vertellingen van bijbelverhalen – zijn we daar niet allemaal groot bij geworden? Godly Play gaat over die bijbelverhalen, op een indringende en ontroerende manier. Luister maar…
In haar boekje Zomaar een godsvermogen beschrijft Margot C. Berends wat voor haar waardevol is, aan de hand van twaalf dierbare objecten op haar bureau. Ze geeft daar het woord ‘God’ aan. Zo noemt ze het vermogen om in gedachten naar een mooie plek te gaan een ‘godsvermogen’. Verbeeldingskracht: dat is God.
In 1225 schreef Franciscus van Assisi op zijn sterfbed het Zonnelied. Vanuit een grote intimiteit laat hij de hele schepping God prijzen. De Allerhoogste, Onnoembare, Ene grote God komt alle lof toe, en eer. Alles en iedereen richt zich op Hem. Hoe zou je dat nu verwoorden, als je vanuit de nood van de Aarde, de beleving dat alles één is, dat God in alles aanwezig is, hard wilt roepen en zingen om vrede en heelheid? Als je snakt naar licht, warmte, inzicht? Marjan Bosch doet een poging. Een loflied op de zon en de aarde. Ze nodigt de lezer uit mee te gaan schrijven: wat zijn voor jou de beelden die je verbinden met zon, maan, sterren en al het andere dat samen met ons de schepping vormt? En hoe uit je dan je dankbaarheid, eerbied, verbondenheid?
Wanneer mij gevraagd wordt hoe ik het scheppingsverhaal uit Genesis lees, noem ik het verhaal een grote lofzang. Het is als een hooggestemde belijdenis waarin verwoord wordt dat God de Bron is van al wat bestaat. Zijn Woord schiep het licht en het leven. Is niet de zon de bron van al het leven? Nee, ook die staat aan de hemel enkel dankzij God.
In het boek Klaagliederen komt het lijden van mensen rauw en overweldigend op ons af. Het is geen vertelling, zoals het boek Job, dat speelt in een land hier ver vandaan. Het gaat om echte rampen, die echte mensen overkomen: de inval van vijanden. Verwoesting van een stad, met alle doden die daarbij vallen. Een gruwelijke hongersnood. De beelden buitelen over elkaar heen. Is God ten midden van dat alles dichtbij of juist op afstand?
