Het eerste gebed in de oecumenisch-protestantse kerkdienst is het drempelgebed. Er wordt schuld beleden en om vergeving gevraagd. Iemand omschreef dat ooit als ‘voeten vegen’ voor de ontmoeting met het heilige.

We worden opgeroepen om te vergeven. Is het niet voor de ander, dan wel voor onszelf. Maar wat als het niet lukt? Kun je dan wel verder, en hoe?

Jezus sloot niemand uit. Hij sprak met iedereen, zonder uitzondering. Hij leerde ons hoe vergeving eruit kan zien.

Vergeving is iets wat je moet krijgen. Acceptatie is iets wat je jezelf kunt geven.

Hoe leiden we een leven dat rechtdoet aan God, de ander en onszelf? Wat gebeurt er als we daarin onze grenzen, ons onvermogen kennen?  

In een eerder artikel besprak Bernd Hirschfeldt het Joodse begrip lashon hara – de ‘kwade tong’, oftewel kwaadspreken over anderen. Maar wat als we het eens omdraaien? Bestaat er in de Joodse traditie ook een term voor goed spreken over anderen – misschien zelfs als positief gebod? Jazeker! Maak kennis met lashon hatov: de ‘goede tong’. Een begrip waar veel minder over geschreven wordt, maar dat des te meer te zeggen heeft.

Let us dream – the path to a better future, zo heet een boek van paus Franciscus. De profeet Jeremia wil mensen juist uit de droom helpen, in Gods grimmige realiteit. En onze Heer Jezus Christus wil dat onze ogen opengaan voor de kairos van zijn aanwezigheid; dat we deze tijd weten te duiden.

Waken is vechten tegen de slaap. Koffiedrinken, nootjes kauwen, frisse lucht inademen, voortdurend aan het werk zijn tegen die geweldloze, maar zeer opdringerige vijand van de slaap. Het is onze veeleisende roeping als gelovigen. Laat deze wereld je niet bedwelmen. Laat de continue branding van de actualiteit je niet in slaap brengen. Blijf de ware wereld verwachten, die deze wereld zal laten verdwijnen als een droom na het ontwaken.

De teksten voor deze zondag cirkelen rond de waarde van aardse bezittingen. Het meest illusieloos lijkt de kenschetsing ervan in Prediker 2. Het Hebreeuwse woord waarmee de waarde ervan wordt aangeduid is hèbhèl. De stam van dit woord hbhl heeft de betekenis van: lucht, adem, iets wat vervliegt. In het Hebreeuwse deel van de Bijbel komt deze stam 86 keer voor, waarvan 81 maal als zelfstandig naamwoord, en daarvan 38 keer in het boek Prediker. Prediker 2,1-11 wordt er in de verzen 1 en 11 als het ware door omlijst.