Michiel de Koster (49) werkt al meer dan twintig jaar als docent aan de Fontys Hogeschool Pedagogiek in Tilburg. Zijn weg naar het onderwijs begon in Middelburg, en leidde via Nijmegen naar een studie Pedagogische Wetenschappen in Utrecht, waar hij in 2001 afstudeerde. De ideeën van pedagoog Martinus Langeveld vormen nog altijd een rode draad in zijn werk. In een interview met Marianne Sommers reflecteert hij op de spanningen tussen meten en vormen, presteren en menswording, harde en zachte kanten van onderwijs.

Het gebeurt niet vaak dat een boek me diep raakt. ‘Diepgeworteld’ is dat wel gelukt. Meerdere keren ben ik tot tranen toe geroerd geweest door de verhalen die Richard Groenenboom vertelt. Verhalen over broers en zussen in het geloof die een hoge prijs betalen voor het volgen van Jezus. Verhalen over mensen zoals ik, die gevormd zijn door het lijden, van wie ik veel kan leren. Groenenboom brengt deze verhalen en lessen dicht bij mij als christen in een westers, seculier land. Zonder te veroordelen of te dwingen, stelt hij mij indringende vragen.

Het einde van de hel door Reinier Sonneveld was de afgelopen maanden waarschijnlijk het meest besproken theologische boek. Sommige recensenten noemden het ‘misleidend’ (Reformatorisch Dagblad), anderen juist ‘hoopvol’ (Nederlands Dagblad). 

In De afschaffing van de mens schetst Lewis de toekomst van de mens, die door ontwikkelingen in wetenschap en techniek vervreemd raakt van zijn menselijke identiteit. In Lewis’ tijd speelde het ethische dilemma van genetische manipulatie. In deze tijd kun je denken aan de toepassing van kunstmatige intelligentie. Dit profetische boek laat zien waar de mens ophoudt mens te zijn en doet een dringend appel op het fundament van onze normen en waarden.

De verhouding tussen geloof en wetenschap staat onder spanning. ‘Ze gaan niet samen’, zo wordt nog altijd beweerd. De werkelijkheid is echter anders – veelzijdiger vooral. Dit boek laat vanuit een keur aan invalshoeken zien hoe de twee wel degelijk samengaan. Vaak probleemloos, soms elkaar versterkend, soms ook op elkaar botsend – maar juist dat leidt doorgaans tot nieuwe inzichten.

In Gemeenschapsleven legt Bonhoeffer uit hoe je als christelijke gemeenschap met elkaar samenleeft. Hoe geef je vorm aan spiritualiteit en hoe houd je geestelijke oefeningen om die gemeenschap vitaal te houden? In de inleiding staat de vertaler van Gemeenschapsleven, L.W. Lagendijk, stil bij de bijzondere omstandigheden waarin Bonhoeffer dit boek schreef.

Sinds ik jong was heb ik nooit anders geweten dan dat jongeren minder gelovig zijn dan ouderen. De gestaag vooruitschrijdende secularisatie was, met name in het christelijke Westen, een vanzelfsprekendheid. Het leek normaal dat het aantal mensen dat op zondag “nog” naar een viering ging alsmaar afnam.

Want, dat is het vierde criterium: gezonde christelijke theologie kent een waardige traditie. Als we het over dezelfde God willen hebben als waar Jezus tweeduizend jaar geleden over sprak, dan staan we uiteraard open voor nieuwe ideeën, maar zijn we daar wel voorzichtig in.

Alverzoening groeit in Nederland. Het voldoet aan alle kenmerken van gezonde christelijke theologie en moet daarom een normale, gerespecteerde plek krijgen binnen de kerken, betoogt Reinier Sonneveld, schrijver van het boek Het einde van de hel.