Als eerste bijdrage in een drieluik over Reinhold Niebuhr (1892-1971) betoogt dit artikel dat Niebuhr met zijn unieke en ‘dissonante’ inzichten in de mens en de politiek een theoloog is om lief te hebben.

De wereld lijkt in brand te staan. We worden geconfronteerd met rampen van zowel natuurlijke als menselijke aard. Aardbevingen, overstromingen en branden verwoesten onze omgeving, terwijl politieke conflicten in Israël, Gaza en Libanon naties verscheuren. Dichter bij huis verliezen we het vertrouwen in onze eigen politieke leiders, met een kabinet dat struikelt en een verdeeld land achterlaat.

Wat zijn de beweegredenen van mensen om al dan niet deel te nemen aan interreligieuze ontmoetingen? Daniëlle Leder reflecteert op hun motivatie, zowel vanuit haar promotieonderzoek als vanuit de praktijk.

Sociaal onrecht dat goedgepraat wordt met een beroep op Gods wil, daartegen waarschuwt de profeet Micha. Toen … hoe zit het in onze tijd met de mensen met ‘godsmacht’?

Er wordt veel gesproken en geschreven over ‘de krimpende kerk’. We zoeken naar oorzaken én oplossingen. Of we de échte oorzaak op het spoor zijn, is maar de vraag. De auteurs van dit artikel gaan te rade bij Andrew Root, die denkt vanuit ‘ervaringen met resonantie’. Wellicht wijzen die ons hoe we in alle bescheidenheid God ter sprake kunnen brengen.

Jezus mag graag gebruikmaken van gelijkenissen om mensen iets hoopvols en bemoedigends aan te reiken. Tegelijkertijd zet Hij ons die verhalen als bril op de neus om beter te kunnen zien en beoordelen waar het in deze wereld en in ons eigen leven hier en nu op aankomt. Helpen die verhalen ons ook verder als het gaat om ‘leven na/met COVID-19’?

Tish Warren is priester in de Anglicaanse kerk in Noord Amerika. In Advent nodigt ze ons uit om vanuit verschillende invalshoeken de rijkdom van advent te ervaren en daardoor de rijkdom van de drie-enige God te ontdekken. In deze wereld waar duisternis vaak sterker lijkt dan licht, herinnert Warren ons eraan dat advent door de eeuwen heen een tijd is geweest om eerlijk naar de duisternis te kijken en tegelijkertijd aandacht te schenken aan het licht van Christus, onze ware hoop. Aan de hand van oude gebeden en rituelen uit de kerkelijke traditie laat ze zien waarom we wachten en hoe we wachten op de Ene die was en is en komen zal.

Piet de Jong waarschuwt voor het zwijgen van de kerken bij het uitroepen van een ‘asielcrisis’. Want wat betekent dit voor de mensen met wie we in Nederland samenwonen? En voor de kerk zelf?

In het geloof heeft de hemel altijd de beste reputatie. Het is de plek van eeuwige rust, vreugde en perfectie; een soort vijfsterrenresort voor je ziel. De aarde daarentegen, tja, dat is meer de wachtkamer. Een plek vol vergankelijkheid, een tikje rommelig en vooral niet zo glamoureus. We zijn hier tijdelijk, zo zegt men, en dat aardse gedoe? Dat is bijzaak, de echte show begint pas daarboven.