Welke dag is het vandaag? Deze vraag wordt vaak gesteld in periodes wanneer er veel speelt: ziekte of overlijden van een dierbare of drukte op je werk. Je leeft in een emotionele achtbaan en zoekt naar het houvast dat de weekdag biedt.
Twintig jaar deelden we lief en leed. We waren afgestemd op elkaars ritmes en in meer of mindere mate op elkaars gewoonten. Toen we gingen scheiden, vielen die dagelijkse gezinsgetijden weg. Dat ervoer ik als ontwrichtend.
Jaren geleden kreeg ik het boek Alleen maar vrije tijd van Nico ter Linden cadeau. Het ligt ongelezen in de kast, in afwachting van vrije tijd. Ik ben benieuwd hoe deze bekende voorganger omging met zijn tijd. Hoe hield hij in de drukte van het gewone ook de lange termijn voor ogen?
Wat is jouw favoriete dag? vroegen we. Twee mensen geven antwoord. Voor de een is het een jaarlijks terugkerende dag, voor de andere een wekelijkse avond.
Goede voornemens zijn snel gemaakt. Kilo’s kwijtraken, meer bewegen, gezonder eten, vaker tijd nemen voor jezelf. Je kunt het zo bedenken. En als je inspiratie zoekt, helpen tijdschriften en reclamebedrijven je graag. Maar hoe zorg je ervoor dat goede voornemens niet vervliegen?
Het jaar is alweer een week oud, en Thandi Soko-de Jong reflecteert op het voortschrijden van de tijd. Ergens gaan we met voorzichtigheid de toekomst in; en tegelijkertijd kunnen ons gedragen voelen door het voortschrijden van de tijd. Volgens Thandi bieden geloof, hoop en liefde hier sleutels.
Recensie van deel 15 van het Verzameld werk van Miskotte. Dit deel bevat de teksten van cursusavonden en lezingen van Miskotte, vlak voor, tijdens en net na de Tweede Wereldoorlog.
Werken aan vrede terwijl in Oekraïne, in Israël en Palestina een heftige oorlog wordt gevoerd, lijkt onbegonnen werk. Grote woorden helpen niet, praktische inzet wel.
De oorlog in Oekraïne roept vragen op over vrede, geweld en gerechtigheid. Hoe kun je zorgen dat in dit spanningsveld ‘de kwetsbare het leven krijgt’?
