Aan het eind van een katholieke viering krijgt de kerkganger de vredegroet mee als opdracht: ‘Gaat nu allen heen in vrede.’ Daarnaast wensen de kerkgangers elkaar vrede tijdens de viering van de eucharistie. Zij wenden zich naar elkaar toe, geven de ander een hand en zeggen daarbij: ‘De vrede van Christus’.

Vrede is geen kwestie van grote woorden, maar van kleine daden. Dat begint dichtbij, in onze eigen woonplaats. Troostdichter Boudewijn Betzema vertelt over Rondje Zachtheid.

In deze tijd hebben we het heilige nodig, schrijft Jan Martijn Abrahamse in zijn boek Verlangen naar het heilige. Na decennia waarin ons leven gedirigeerd werd door maakbaarheid, efficiëntie en groei-denken, klinken er in toenemende mate geluiden van machteloosheid, gemis aan houvast en een gevoel van ontheemding. Het heilige laat ons anders kijken naar deze wereld, de schepping en elkaar. Het heilige maakt ons als mens beter.

De ontmoeting met God kent vele vormen en gradaties. In extase of bij het volle verstand. In een groots gebeuren of, heel subtiel in de lach van een kind. Hans Wilbrink beschrijft godsontmoetingen: enkele hedendaagse en uitgebreid die van Hildegard van Bingen en Hadewych van Brabant.

Stefanus is een figuur die de bijbellezer slechts in het boek Handelingen tegenkomt. Een korte en kleine rol lijkt hij te hebben op het toneel. Toch is het een persoon waar veel over te schrijven valt, want wat komen we in die verzen over hem te weten?

In Handelingen komen we het verhaal tegen waarin Stefanus gestenigd wordt, het lijkt vrij plotseling te gebeuren: een soort lynch partij. Is dat ook echt zo als we naar het verhaal en de gebruiken rondom stenigingen kijken? Ruben van Wingerden neemt ons mee in de wereld van een bekende executie: de steniging.

De sema, de dans van derwisjen (mystieke soefigeestelijken), leidt bij de dansers tot extase. ‘Als derwisj ervaar ik een diepe eenheid met het goddelijke, waarbij ik mijzelf kan onderdompelen met de liefde vóór God in de liefde ván God.’ De andere aanwezigen voelen deze verbinding ook.

Hoe lang nog?’ (Psalm 80:5) is de typische vraag van wie snakt naar een toekomstperspectief. Telkens opnieuw hopen gelovigen hierbij op een bevrijdende tussenkomst van God. Als de christengemeenschap woorden zoekt voor hun goede nieuws, grijpt men terug naar ideeën en beelden uit eeuwenoude psalmen en profetische teksten. Eens moet er toch een einde komen aan oorlog, uitbuiting, verdrukking. Eens zal God het lot van zijn volk ten goede keren. Dit moment, geeft de lucaanse gemeenschap aan, is nu aangebroken in de geboorte, het leven, sterven en verrijzen van Jezus.

Tijdens de Advent lezen we uit Lucas 1 en 2. Toen deze teksten geschreven werden bestond het Kerstfeest nog niet. Het perspectief is dan ook niet de geboorte, maar Pasen. Lucas 1-2, als een inleiding op het Evangelie, eindigt met het Paasfeest, zoals Lucas 24 het Evangelie afsluit met Pasen. De lofzang van Zacharias in Lucas 1:68-79 – het Benedictus – laat zich lezen als een vooruitblik op de eerste morgen, ‘een vroege Pasen’, zoals Niek Schuman het ooit noemde.