Er wordt veel gesproken en geschreven over ‘de krimpende kerk’. We zoeken naar oorzaken én oplossingen. Of we de échte oorzaak op het spoor zijn, is maar de vraag. De auteurs van dit artikel gaan te rade bij Andrew Root, die denkt vanuit ‘ervaringen met resonantie’. Wellicht wijzen die ons hoe we in alle bescheidenheid God ter sprake kunnen brengen.

Begraven in kleine kring – in coronatijd moest het, maar voor velen blijft het nog steeds een eerste optie. Hoe kijken we naar deze ontwikkeling en hoe zullen we die waarderen?

Het laatste themanummer ging over het ambt. Het kerkelijke ambt, en dus het werk van de kerkenraad. Het lijkt goed en nuttig in onze kerkenraden aan de ambten aandacht te besteden. Dat kan aan de hand van de volgende zes aspecten van het ambt, die in het themanummer zijn beschreven.

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Deze keer, bij de 8e zondag van de herfst in het B-jaar, dus bij de lezing uit Marcus 12:28-34, geeft ze haar commentaar bij een werk van Baccio Baldini.

De meeste veranderingen brengen niet waarop was gehoopt. Veranderen is kennelijk lastig. En hoewel verandering niet maakbaar is, blijft het gehoopte resultaat vaker dan nodig uit. Daar zijn minimaal vier redenen voor. Gemakkelijk wordt onderschat hoe ingewikkeld veranderen is; en overschat hoe bekwaam we zijn in verandering begeleiden. De spelaanpak past vaak niet bij de diepgang van de uitdaging.

Een van de manieren om met mensen van allerlei opleidingen een tekst te lezen, is te werken met drie vragen: Wat is de doelgroep? Wat is de boodschap? Welke beelden zie je? Ik oefen dat dan altijd eerst met een reclame-item van de tv, want daarin zijn boodschap en beelden in weinig tijd gepropt en is de doelgroep duidelijk.

Een schriftgeleerde vraagt aan Jezus wat volgens Hem het eerste gebod is – dus het gebod dat voor Hem op de eerste plaats komt. Dat is een vraag die we elkaar in de gemeente ook best eens mogen stellen, en dan zou het fraai zijn als we niet allemaal hetzelfde antwoord zouden geven. Want tenzij je in een dogmatische gemeenschap verkeert, geldt van deze vraag volgens mij dat ‘het goede antwoord’ niet bestaat. Dat blijkt ook een beetje uit de reactie van Jezus: Hij geeft niet één, maar twee antwoorden.

Arnoud den Boer, beschrijft in Theodyssee hoe zijn denken over het lijden een radicale verandering onderging. Hij illustreert zijn visie met het verhaal van de Odyssee. Net als Odysseus kiest God er vrijwillig voor om zich aan de mast te laten binden en zich over te geven aan alle vormen van lijden die de mens ervaart. Wanhoop, het verliezen van perspectief, het geworpen zijn in deze wereld, het absurde, ambigue en ambivalente, al deze ervaringen zijn onderdeel van de totaalervaring die de schepper gecreëerd heeft en zelf ondergaat.

In deze lange perikoop laat de ‘theologische’ evangelist Johannes zien dat hij ook een uitmuntende verteller is. In Johannes 9 neemt het Johannesevangelie de lezer op eenzelfde manier bij de hand, maar nu via het beeldveld van zien en blind zijn. De voortmeanderende tekst heeft een mystagogische functie: hij leidt stap voor stap in in Jezus’ identiteit.