‘Deze woorden aan jou opgedragen, leer ze aan je kinderen, herhaal ze. Dan vermeerderen je levensdagen en de jaren van je zoons en dochters. Hoor Israël.’ Woorden die Huub Oosterhuis dichtte bij Deuteronomium 6. Woorden die voortdurend in mij klonken toen ik deze exegese schreef. De sadduceeën leggen Jezus een indringende casus voor over het opstaan van je naam als je zelf al dood bent. Het gaat over het vermeerderen van je levensdagen en de jaren van je zoons en dochters.

Jezus mag graag gebruikmaken van gelijkenissen om mensen iets hoopvols en bemoedigends aan te reiken. Tegelijkertijd zet Hij ons die verhalen als bril op de neus om beter te kunnen zien en beoordelen waar het in deze wereld en in ons eigen leven hier en nu op aankomt. Helpen die verhalen ons ook verder als het gaat om ‘leven na/met COVID-19’?

Rond theoloog Arnold van Ruler is veel te doen. Lees over onderzoeker D. van Keulen, de begeleidingscommissie van het Verzameld werk en over de gelijknamige stichting A.A. van Ruler. Onderzoeker […]

Of ik als kind eind zestiger jaren ooit Van Ruler heb horen preken, kan ik niet meer nagaan. Mijn moeder luisterde graag naar de radio, en ik sluit zeker niet […]

Het grootste deel van hoofdstuk 8 van het Johannesevangelie bestaat uit een lang gesprek. De gesprekspartners zijn Jezus en ‘de Joden’ (8:22.31.48.52.57). Deze twee hoeven niet volstrekt tegenover elkaar geplaatst te worden, zoals blijkt uit 8:31. Daar spreekt Jezus tot de Joden die in Hem zijn gaan geloven. Maar verder wordt het gesprek toch vooral gekenmerkt door een scherpe discussie rond de vraag wie vader van wie is.

Een roep om ontferming gaat gepaard met een besef van persoonlijk tekortschieten. Bij Jesaja treft ons de overtuiging dat het vervreemd raken van recht en gerechtigheid door eigen wangedrag vergelijkbaar is met het rondtasten van een blinde in duisternis. Bij Marcus is het de blinde Bartimeüs, roepend om mededogen, die met geopende ogen Jezus gaat volgen op zijn weg naar Jeruzalem. Na de allesbepalende ontmoeting met Hem kan hij niet langer aan de kant van de weg blijven zitten, hij wordt direct een aanhanger van de Weg (Handelingen 9:2).

Gods licht zien stralen in tijden van duisternis is een hele uitdaging, of het nu is in tijden van ballingschap en als volk verstrooid te zijn over de bewoonde wereld (Jesaja), of in tijden van Romeinse bezetting en vervolgingen (Matteüs), of in de uitdagingen van onze tijd vandaag.

Het is niet altijd eenvoudig om in woorden te vangen hoe je je voelt, waarvoor je bang voor bent, waarop je hoopt. Als we niet weten wat te zeggen, zijn er rituelen die ons helpen om betekenis te vinden en ons te richten op een hogere werkelijkheid.

In de kerk delen wij vreugde en verdriet. Ook wanneer wij onze overledenen gedenken, vinden we kracht in de gemeenschap. We staan niet alleen, maar zien elkaar en dragen elkaar met liefde. Zoals de Eeuwige ons dat leert. Hoe we dat vorm geven in een eredienst en wanneer – dat kan per kerk verschillen.