Vrome vrouwen zijn heiligen, herrieschoppers, helden – leert dit artikel ons. En dat wordt concreter door de verhalen van twee van die vrouwen, één van vroeger en één van ver. Maak kennis met Margery en Mercy…
Ik hoop dat het plezier, de kracht en de relevantie van theologie te laten zien. Dat we ontdekken dat veel zaken waar wij in de kerk mee bezig zijn van grote waarde zijn. Dat je, bijvoorbeeld, in deze ontwrichte tijd bouwt aan een gemeenschap die wekelijks samenkomt, een lied zingt, voorbede doet voor de wereld. Of dat je opeens ziet hoe kostbaar het is om na een dag vol geweld stil te worden, om het geweld in gebed bij God te brengen. Misschien gaan we de kracht van dergelijke gewoontes weer opnieuw zien. Dan zullen we er ook in de kerk niet zo slordig mee omgaan. Kees van Ekris over zijn rol als Theoloog des Vaderlands. Tom en Tabitha gaan met hem in gesprek.
‘Ga je nog iets moois doen met de kerstdagen?’, vragen mensen elkaar vlak voor de kerstvakantie, tijdens de kerstborrel op het werk, na de kerstviering op school of in de kerk. Ga je nog iets moois doen met Kerst?
De aandacht die de oude Kanaänitische godin Asjera de afgelopen jaren heeft gekregen, heeft geen rechtstreekse parallel in het vroege christendom. Toch is het niet moeilijk een verbinding te zien tussen die twee werelden: enerzijds die van de huidige aandacht voor Asjera als godin in aanvulling op JHWH, de God van Israël, en anderzijds het vroege christendom, en wel de gnostische richting daarvan. Deze verbinding vraagt uiteraard om een toelichting, en die wordt in dit essay gegeven.
Een hedendaagse beeldenstorm deed de godin Asjera recent het nieuws halen. Omvergegooid en vertrapt werden de beeldjes die de godin voorstelden twee dagen voor het sluiten van de tentoonstelling ‘Exodus: hedendaagse kunst, urgente verhalen’. Het bracht Asjera weer onder de aandacht van de moderne (bijbel)lezer.
De lezingen die voor vandaag op het rooster staan, lijken op het eerste gezicht heel verschillend, maar hebben alle één ding gemeen: vreugde. Dat is ook niet verwonderlijk op deze zondag Gaudete (= Verheug u). Maar alle lezingen laten ook zien dat het niet zomaar automatisch vreugdevol is voor hen die de God van Israël volgen. Het is niet: ‘Blij, blij, mijn hartje is zo blij, want Jezus is een vriend van mij.’
Is het erg als je je verveelt in de kerk? Natuurlijk niet, zegt de een. Verveling stimuleert creativiteit en zorgt ervoor dat je in beweging komt, dat je dingen gaat aanpakken en veranderen. Een ander vindt verveling wél een probleem. Verveling zorgt ervoor dat je je niet echt betrokken voelt, dat je geestelijk uitcheckt en afstand neemt. In deze bijdrage zoek ik een antwoord op genoemde vraag vanuit een klinisch-godsdienstpsychologisch perspectief.
Je kunt de huidige tijd opvatten als een crisis, in de zin van een ‘noodsituatie’. Maar een crisis is een moment van wending: het kan alle kanten opgaan. De tekenen van de tijd verdienen het om geduid te worden. Daarbij is het van belang in het heden te leven, lering trekkend uit het verleden en hoopvol kijkend naar de toekomst.
Je komt de dood in november op nagenoeg iedere straathoek tegen; of het nu met het griezelige Halloween is, of tijdens herdenkingen met Allerzielen en Eeuwigheidszondag. Best apart, want over het algemeen zijn we behoorlijk geneigd de dood ver van ons leven te houden. Is dat misschien niet zo goed idee?
