Toon Hermans schreef ooit een liedje waarvan het refrein eindigde met de volgende zinnen:

‘Maar we staan met z’n allen in de file en ze slaan je op je bakkes in de tram. Staat je auto in de stad, wordt je radio gejat, maar we hebben vijfenveertig soorten jam.’

Het liedje gaat over de vrijheid die de moderne consumptiemaatschappij ons belooft. Het is een vrijheid die vooral draait om keuzevrijheid: we hebben ogenschijnlijk oneindig veel mogelijkheden om te doen en te laten wat we willen. Maar, zo dichtte Hermans ironisch, wat betekent die vrijheid als we geconfronteerd worden met vrijheidsinperking, of als geweld, oorlog, haat en demonisering de kop opsteken?

Het is een bekend beeld voor christenen: God als vader. Maar hoe is dat beeld eigenlijk ontstaan, welke plek heeft het in de Bijbel en wat zijn de consequenties van zo’n vaderlijk godsbeeld voor de relaties tussen mensen onderling? Katholiek theoloog Eli Stok zocht het uit en herkent twee dominante interpretaties: God schiep als vader ieder wezen uit het stof der kosmos óf God adopteert als vader een selectie van mensen als zijn kinderen.

Er is iets eerlijks aan wanhoop. Ze laat niets heel van onze illusies, maar legt bloot wat we liever niet zien: hoe kwetsbaar we zijn, hoe weinig grip we werkelijk hebben. In tijden van oorlog, klimaatcrisis en morele uitputting klinkt het woord hoop bijna naïef. Alsof we onszelf voor de gek houden door te blijven geloven dat het goedkomt. Toch bestaat er een andere hoop – een hoop die de realiteit niet ontvlucht.

Wetenschap, statistiek en cijfers domineren ons mens- en wereldbeeld. Wat heeft ‘geloof’ daar nog in te zoeken? En wat bedoelen we eigenlijk als we zeggen ‘ik geloof’? Waar geloof ik in? Hoe ziet geloof er voor mij uit? In deze serie vragen we jonge mensen naar hun blik op de vraag: waarom nu nog geloven? Lees hieronder de bijdrage van theoloog en filosoof Mathieu van Kooten.

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Eind november begint de Adventstijd, de verwachten de komst des Heren. Rembrandt leidt ons toe naar dat geboortefeest.

In deze rubriek worden verhalen over gemeente-activiteiten gedeeld. Aanstekelijke verhalen, niet om op te scheppen of elkaar jaloers te maken, maar vooral om ideeën rond te strooien die kunnen inspireren. Wat hebben deelnemers eraan opgedaan, en zou dat bij ons ook mogelijk en heilzaam zijn

Het gaat in ons blad wel vaker over de zoektocht van gemeenten in veranderingsprocessen. Wat gaat goed? Wat kan en moet anders? Hoe willen we gemeente zijn? In dit artikel wordt een methode beschreven die behulpzaam kan zijn bij die zoektocht. Een onverwachte methode misschien. Maar tegelijk, hoe eenvoudig kan het zijn?

Leven dominees nog in glazen huizen? Of zijn zij ‘ook maar gewone mensen’? Wanneer het in de pastorie tot een echtscheiding komt, ervaart de predikant aan den lijve hoe de gemeente naar hem of haar kijkt. Met alle stilte en mijding en schaamte van dien. Zou dat ook anders kunnen? Deze bijdrage om de kerkelijke gemeente tot een ruimte te maken waar veiligheid, genade en betrokkenheid voorop staan.

De vroege christenen vielen op door hun respectvolle manier van omgaan met hun doden. Kunnen wij dat als hun navolgers in déze tijd nog waar maken?