Getuigen zullen ze zijn, de apostelen, wereldwijd. Eerst in Jeruzalem, in het hart van Israël, in Judea en Samaria, en ten slotte in één moeite door tot aan het uiterste der aarde, schrijft Lucas in Handelingen 1,8. Dat lijkt een angstig ambitieuze onderneming, maar het is in lijn met wat de profeten in hun meest royale visioenen voor ogen hadden: Israël tot zegen voor alle volkeren.

Het boek Ruth oogt idyllisch en romantisch, als een liefdesnovelle tegen een pastorale achtergrond. Er staat echter heel wat meer op het spel. Het verhaal over trouw die leven mogelijk maakt, speelt zich af in de spanningsboog tussen de rechters (Ruth 1,1) en het koningschap van David (Ruth 4,22).

Toen bisschop Mariann Budde president Trump persoonlijk aansprak in haar inauguratiepreek, werd ze na afloop geprezen en verguisd. Haar oproep tot genade bleek de verdeeldheid onder Amerikanen bloot te leggen. Emeritus-predikant Rein Bos bestudeerde de preek en eredienst en bemerkte een innerlijke verschuiving bij hemzelf. Waar hij eerst volmondig achter Buddes slotpleidooi stond, bekropen hem toch twijfels over de wijze en de plek waarop ze zich had uitgedrukt. Lees hieronder zijn analyse.

Op de twee laatste zondagen in de Paastijd is nog iets van het liturgische spel herkenbaar dat de kerk ons heeft aangereikt in het aloude hoor-, lees- en overwegingsschema, ook wel lectionarium genoemd. Teksten uit het Johannesevangelie brengen ons terug naar de situatie van voor Pasen. We horen ze achterstevoren, alsof Pasen nog moet geschieden. We worden teruggeplaatst in de tijd. Doel: ons geheugen opfrissen. ‘Weet je nog…? Zie, Ik heb het jullie gezegd!’

‘Hij is gaan hemelen’ is een uitdrukking die we gebruiken als iemand sterft. Maar het interessante is dat de mensen die in de Bijbel ‘gaan hemelen’ juist heel levend zijn. Twee lezingen voor deze zondag staan daar op eigen wijze bij stil.

Over enkele dagen vieren we Hemelvaart, het begin van de tijd waarin Jezus niet meer fysiek en zichtbaar bij zijn volgelingen verblijft. De vraag van Judas die aan de evangelielezing voorafgaat, verwijst naar deze tijd: ‘Hoe komt het dat U zich aan ons zult tonen, maar niet aan de wereld?’ (Joh. 14,22). Het antwoord: de liefde voor Jezus overwint de fysieke afstand. Deze liefde zorgt ervoor dat de Vader en de Zoon bij de gelovige wonen. Het hemelse Jeruzalem is voor hem niet meer toekomstig en de woorden van Jezus geen verleden.

Een bijzondere overeenkomst: de ‘geboden, wetten en regels’ van Mozes draaien om het liefhebben (van de Heer) en het ‘nieuwe gebod’ van Jezus draait om het liefhebben (van elkaar). Liefde… eenmaal, andermaal. Maar een gebod om lief te hebben: is dat geen paradox, een schijnbare tegenstelling? Staat het niet teveel op gespannen voet met menselijke vrijheid en met kiezen uit overtuiging? Of zet juist deze wijze van formuleren pas echt aan het denken over de essentie van alle voorschriften die aan het volk en aan de leerlingen gegeven worden?

Onlangs vond de derde avond van de Theologische Filmclub plaats. Met dit keer op het witte doek: Barbie. Theoloog Tabitha van Krimpen gaf een lezing en herkent in Barbie veel theologische en filosofische thema’s: de schepping, de zondeval, de dood, depressie en de eeuwige jeugd. De film blijkt verrassend diepgaand en aan te zetten tot reflectie over de zin van het leven. Lees hieronder haar analyse van deze roze kaskraker.

In een wereld die alsmaar sneller draait, klinkt het Jezusgebed als een stille tegenstem. Contemplatief gebed helpt om te vertragen, te ademen, en opnieuw af te stemmen op het heilige. In dit essay laat Kitty Bouwman zien hoe de oefeningen van Franz Jalics – geworteld in stilte, aandacht en overgave – ons openen voor Gods nabije aanwezigheid. Een zachte kracht in een jachtige tijd.