In 2025 is Júlia Herku de Jonge Theoloog des Vaderlands. Júlia is vierdejaarsstudent Theologie aan de Christelijke Hogeschool Ede. Als tiener wilde ze psycholoog worden, maar dat veranderde toen ze besefte wat haar het meeste had geholpen toen ze het moeilijk had. Dat was God. Als Jonge Theoloog des Vaderlands onderzoekt ze hoe gezinsstructuren de godsbeelden van mensen beïnvloeden. In deze columnserie volgen we wat Júlia meemaakt als Jonge Theoloog.

Ode aan de twijfelaar heet het cabaretconcert dat door twee theatermakers is bedacht. In de Nassaukerk in Amsterdam viert Raoul Heertje er, als twijfeldominee, de twijfel. Er is ook een agnostisch gospelkoor bij. Ik lees het in de krant op 25 november. Ik vind het wel een leuk initiatief.

Barbara Zwaan beschrijft haar uitzinnige vreugde tijdens de huwelijksdag van haar zoon.

Kerstmis is het feest van de geboorte van een kind in een nederige stal, omgeven door eenvoud en verstilling. En toch, hoe ver weg lijkt die eenvoud tegenwoordig. Terwijl de winkels overlopen met spullen die we niet nodig hebben, en we ons laten meeslepen in een maalstroom van consumptie, lijkt de diepere betekenis van kerst steeds verder van ons af te drijven.

De wereld lijkt in brand te staan. We worden geconfronteerd met rampen van zowel natuurlijke als menselijke aard. Aardbevingen, overstromingen en branden verwoesten onze omgeving, terwijl politieke conflicten in Israël, Gaza en Libanon naties verscheuren. Dichter bij huis verliezen we het vertrouwen in onze eigen politieke leiders, met een kabinet dat struikelt en een verdeeld land achterlaat.

In het geloof heeft de hemel altijd de beste reputatie. Het is de plek van eeuwige rust, vreugde en perfectie; een soort vijfsterrenresort voor je ziel. De aarde daarentegen, tja, dat is meer de wachtkamer. Een plek vol vergankelijkheid, een tikje rommelig en vooral niet zo glamoureus. We zijn hier tijdelijk, zo zegt men, en dat aardse gedoe? Dat is bijzaak, de echte show begint pas daarboven.

Overtuigingen en gewoontes loslaten kan tot een doorbraak leiden. Dat ziet oud-redacteur Tanja van Leeuwen in haar eigen leven en dat wenst ze voor de landen die betrokken zijn bij oorlogen.

De zon gaat weer schijnen in Nederland’, zei een politicus na de winst van zijn partij. Daar was deze zomer weinig van te merken. Het regende niet iedere dag of nacht, maar wel vaak. En áls de zon scheen…

Mijn jongste laat de kleuterschool achter zich. Elke schooldag lopen we hand in hand naar de – zo noemde men dat toen – ‘zwarte school’ in mijn wijkgemeente. Enkele ouders uit onze kerk hadden voor hun kinderen een school in de ‘witte’ aangrenzende wijk gekozen. Omdat ik godsdienstles gaf in groep acht, wist ik met hoeveel inzet de leerkrachten bezig waren met de jongens en meisjes uit onder meer Suriname, Turkije en Marokko.