Vulkanen en gloeiende lava tekende ik al toen ik nog op de lagere school zat. En omdat mijn moeder alles bewaarde, zie ik nu dat er aan mij geen Rembrandt verloren is gegaan.

Theoloog Jan Venderbos is zijn hele leven op zoek naar de stilte. Tegenwoordig moet hij daar langer naar zoeken dan vroeger.

Gerard Reve laat in Bezorgde Ouders zijn romanheld Treger verzuchten dat het portaal van zijn kerk was ‘volgeprikt met lelijke kindertekeningen, die meestal een vis voorstelden, misschien omdat het vaderland grotendeels uit water bestond.’ De kracht van een symbool wordt soms wat overschat. Wie denkt er bij het zien van een vis nog aan ICHTUS, Iesous Christos Theou Huios Sootèr (Jezus Christus, Zoon van God, Verlosser)?

Op 8 mei 1373 ontvangt een dertigjarige doodzieke vrouw ‘openbaringen van goddelijke liefde’. Deze onbekende vrouw dankt haar naam – Juliana van Norwich – aan de kerk (St. Julian) van haar kluizenaarscel. In Nederland kennen we zuster Bertken die zich in 1457 liet inmetselen in de Utrechtse Buurkerk (nu Museum Speelklok).

Wij en zij, ik en jullie, ik en hunnie: allemaal tweedelingen. Maar nu: ik en wij. Als het leven wiskunde was, kon je eenvoudig zeggen dat ik een deelverzameling was van wij, met cirkels die elkaar deels overlappen. Maar gelukkig is het leven ingewikkelder dan wiskunde.

Schuchter en wat nerveus maakte ik mijn entree in mijn eerste gemeente. Begonnen als jeugdpastor in een grote wijk ontdekte ik dat ik nu moest leren multitasken. Naast een ervaren collega begon ik met een duidelijk afgebakende taak. Maar wat stond mij in dat andere stadsdeel te wachten?

Wie zich verwondert, komt niet snel tekort, zo schrijft Jan Martijn Abrahamse als slotzin in zijn bijdrage over zingevingsschaarste. Hij beschrijft de zingevingsschaarste in ons land (en in een groot deel van West Europa en Noord Amerika voeg ik gemakshalve even toe) en dat doet hij heel treffend. Het is ook schrikken als je ziet waar een ‘gemiddelde’ Nederlander zich druk om maakt en hoe de verschillen tussen arm en rijk alsmaar groeien – de voedselbank heeft het drukker dan ooit.

Wie waakt erover dat de theoloog niet opbrandt? Mijn antwoord is eenvoudig. Intervisie, supervisie, coaching, ik wens ze elke theoloog toe. Ik heb er zelf veel baat bij. De eindverantwoordelijke voor de eigen ziel is echter de theoloog zelf. Dit geldt voor alle beroepscategorieën maar wellicht op een bijzondere wijze voor theologen. Immers, naast de ratio kan ook de intieme, persoonlijke geloofservaring een rol spelen in het bedrijven van theologie.

Op 7 april is het 300 jaar geleden dat de Johannes Passion van Johann Sebastian Bach voor het eerst klonk. Een column over het verschil tussen de Matthäus en de Johannes.