De christelijke theologie belijdt dat pas bij de laatste dingen – bij het aanbreken van eschaton – God alle dingen nieuw maakt. Maar dat betekent niet dat alle heelwording tot dan moet wachten. Ook in het hier en nu kan een mens in bepaalde mate innerlijke heel worden. Dat is wat de ‘dienst van innerlijke genezing’ – er wordt ook wel gesproken van ‘ministry’ – wil bewerken. In dit Theologisch drieluik leid ik (de dienst van) innerlijke genezing voor je in.

Ik zie haar aarzelend ons inloophuis binnenlopen. Wanneer ze blijft staan, loopt een vrijwilliger naar haar toe en heet haar welkom. Ook nadat ze een kop thee heeft gekregen, blijft de aarzeling. Ze zegt niets en kijkt om zich heen. De vrijwilliger vraagt iets, ze geeft antwoord en hij kijkt naar mij.

In de binnensteden duiken de felgekleurde windjacks van politieke partijen op. Bij mooi weer kan er zelfs een landelijk kopstuk met een hoopvolle blik en een hand vol folders op je af stappen, bedelend om de gunst van je stem. Ze zullen je misschien ook nog wel uitleggen waarom die ánder toch zeker niet aan de knoppen van de samenleving moet dragen. Maar waarom willen we eigenlijk zo graag leiders? Een oude Bijbelse parabel werpt een frisse blik op de verkiezingen.

Hoe voelt het als oorlog onder je huid kruipt, welke geuren en geluiden blijven je bij? Wat als jij het bent die gegijzeld en gemarteld wordt, die staat te huilen om je kind, en de hele wereld kijkt mee? Wat als je doodsangsten uitstaat in een schuilkelder of gewoon in je eigen huis, terwijl de raketten rondom inslaan? Ik kijk naar mijn telefoon en het duizelt me. Ik wil het allemaal niet weten en toch ook weer wel, ik voel me bang en boos en verdrietig tegelijk. Mijn hart huilt om afgeslachte baby’s en zoveel meer, en ik denk: God, waarom? Hoe lang nog? Heer, ontferm u.

Saskia Leene heeft in haar Theologisch drieluik,meditatie heel nabij gebracht. Doordat ze haar insteek nam bij de praktijkervaringen van mensen in een meditatiegroep konden lezers zich een goed beeld vormen van hoe mediteren in zijn werk gaat en wat het met je doet. Ze heeft zich gelukkig ook onthouden van ronkende propaganda of absolute uitspraken. Meditatie is goed en heilzaam, maar het is niet de enige weg en het is ook geen methode om heel snel happy te worden.

Wat is vrijheid? En op welke manier worden wij echt een vrij mens? Het zijn twee vragen die ik mijzelf de afgelopen dagen op mijn vakantie in Hong Kong en Taiwan onafgebroken stel. Dat ik met deze vraag bezig ben, heeft twee redenen. Allereerst zijn mijn man en ik na jaren weer op bezoek bij onze (schoon)familie die in Hong Kong woont. Daarnaast zijn we uitgenodigd voor een rondleiding in een van de grootste universiteiten van Hong Kong door studentenpastor Ivy. De verhalen van familie en Ivy zitten we me niet in de koude kleren.’

Weet jij nog hoe de grond er in je omgeving uitzag toen je opgroeide? Waar ik ben opgegroeid, in Malawi, was de grond meestal rood of bruin of iets daartussenin. Ik heb lang gedacht dat alle grond in de wereld die kleuren had. Daarom waren er dingen die ik als ‘normaal’ beschouwde. Ik verwachtte bijvoorbeeld dat modder overal ter wereld rood of bruin was en dat je overal ter wereld, als je naar de grond keek, ook stof zou zien.

Toen ik nog in Sinterklaas geloofde was ik, (we schrijven begin jaren zeventig), niet erg met hem bezig. Geen bedplassen of anderszins grote ontroering in elk geval.

De meeste preken verdwijnen in de vergetelheid. Tijdens de koffie na afloop van de kerkdienst zijn er voor de meeste mensen genoeg andere dingen te bespreken. Is de intensieve voorbereiding van de voorganger daarmee voor niets geweest? Heeft de prediking gevolgen in het leven van mensen, en in hoeverre beïnvloedt het hun doen en denken?