Bijbelstudie is meer dan informatie vergaren; het is een ontmoetingsplaats met God. Je opent de Schrift in vertrouwen dat de Heilige Geest je leert zien wie God is en wat volgen vandaag de dag betekent. Of je nu alleen aan de keukentafel zit of met een kring samenkomt: je bidt, leest, vraagt door en zet kleine stappen in gehoorzaamheid.

De eerste christenen die we in Handelingen tegenkomen hadden het niet makkelijk. Ze hadden te maken met tegenstand en vervolging, interne conflicten en ontberingen. Alle tegenslagen kwamen voor hen echter niet als een verrassing, want hun Meester had daar al voor gewaarschuwd (o.a. in Luc. 21:10-19). Jezus volgen kan soms best een uitdaging zijn. Maar hoewel de christenen in Handelingen vaak niet wisten of ze de volgende dag zouden overleven, en zo ja, hoe dan, gingen ze door met het verspreiden van het Evangelie. Zijn wij bereid ons veilige leventje op het spel te zetten?

Zacheüs, hoofdtollenaar en klein van stuk, klom in een vijgenboom om Jezus te kunnen zien. In dit verhaal is de vraag: ‘Wie ziet wie?’ Er wordt heel wat gekeken over en weer. De omstanders kijken, Zacheüs kijkt, Jezus kijkt. Iedereen kijkt naar elkaar, en iedereen wil gezien worden. Zien ze de ander ook echt? Of zien ze vooral wat ze willen zien?

We weten vaak wat we niet meer geloven, maar wat geloven we dan wel? Theoloog Jan Scheele-Goedhart laat het christendom opnieuw schitteren door te laten zien waar het christelijk geloven om draait. Hij ontvouwt hoe je christen wordt en blijft. Daarnaast laat hij zien dat christelijk geloven bevrijdt uit de draaimolen van het ego en je helpt jouw plek te vinden in Gods grote verhaal. Nieuw mens worden is een helder boek voor zoekers en gemeenteleden die verlangen naar inhoud zonder opsmuk.

Zodra je kind ouder wordt – 16 tot 20 jaar – staat hij of zij in de wereld: school, studie, keuzes en relaties krijgen een eigen gewicht. Deze leeftijd vraagt om geloof dat zelf kan dragen, reflecteren en vertalen naar persoonlijke zoektocht én maatschappelijke context. Jullie rol als ouder blijft: bemoedigen, inspireren, voorbeeld zijn, gesprekspartner zijn, zelfs op afstand.

Is het christendom nog relevant? Was Jezus echt meer dan een rondtrekkende prediker? Heeft de mens een unieke positie boven alle dieren? Dit zijn existentiële vragen die nu nog veel stof doen opwaaien, maar ze hielden G.K. Chesterton een eeuw geleden ook al bezig. In een betoog vol originele paradoxen en fonkelende humor baant Chesterton zich een weg door de gehele (pre)historie, van de tijd van de holbewoners tot aan zijn eigen tijd (de periode van het interbellum), om zelfs in de donkerste tijden lichtende sporen van de waarheid te zoeken. Daardoor weet hij zelfs de heidense beschavingen, zoals het oude Egypte en Babylon, en de Griekse en Romeinse mythes aan te wenden om het evangelie te verkondigen.

Dies irae, dies illa – dag des toorns, o deze dag. Deze bekende woorden uit het requiem zijn inhoudelijk geïnspireerd door Sefanja 1,15. De dag des toorns – een synoniem voor de dag des Heren – en zijn betekenis voor Israël en de volkeren is het centrale onderwerp van dit boek. In Marcus’ weergave van Jezus’ gesprek met zijn volgelingen over de tijd van de grote beproeving, klinken de woorden van Sefanja en andere profeten over de dag des Heren op de achtergrond mee.

Op Dankdag horen van Gods Koninkrijk. De lezing uit Marcus begint ermee. Jezus zegt: ‘Het is met het Koninkrijk van God als met een mens die…’ Dat is toch prachtig! Daar heb je het allemaal voor gedaan: het zaaien, het ploegen en zwoegen, het wachten, het oogsten, het genieten van de opbrengst, het werk van hoofd en handen. Voor het Koninkrijk van God! Of was het voor je portemonnee? En is de aarde behoed en bewaard? En de dieren? Was al het werk van onze handen tot Gods eer?

Woorden en daden: een lastige combinatie. Woorden waar geen daden op volgen, we horen ze bijna iedere dag. ‘Geen woorden maar daden’ dan? Goed voor de voetbalwereld misschien, maar in het algemeen? En een mooi woord, als belofte of aanbeveling, waar een slechte daad op volgt? We maken het al te vaak mee. Het valt daarom op dat het Hebreeuwse ‘dabar’ zowel ‘woord’ als ‘daad’ betekent, maar wel in een heel bijzondere samenhang en met een unieke inhoud.