Piekeren over werk, relaties, familie – we doen het allemaal. Heeft mijn leven zin? Doe ik het juiste werk? Ben ik er wel voor mijn vrienden? Waar geloof ik in? Soms voelen we ons eenzaam, vinden we onze richting niet en blijven we in rondjes draaien. Maar dat hoeven we niet alleen te doen. Onze zingevingsexpert Mathieu van Kooten draait sinds deze week vanuit het klooster Nieuw Sion een rondje met je mee. In deze maandelijkse column beantwoordt hij de ‘grote vragen’ waar veel (jonge) lezers mee rondlopen. Deze week de vraag: ‘Ik verlang naar gemeenschap, maar kan mijn draai binnen de kerk maar niet vinden. Ligt het aan mij? Ligt het aan de kerk? Waarom lukt het maar niet om me thuis te voelen binnen de kerk?’

“Je bent wereldvreemd”, zei hij tegen mij en ik had geen idee wat dat betekende. Logisch, want ik was wereldvreemd. Vijftien jaar oud was ik toen. We kenden elkaar van de christelijke koffiebar. Ik een gereformeerd meisje, hij van de ‘vergadering van gelovigen’. Het verbaasde me wel, dat hij mij wereldvreemd noemde. Hun leer was heel specifiek, hij wist alles van de bedelingen, de opname en wederkomst van Jezus; ik had daar nog nooit over nagedacht. Mijn moeder zat volop in de vredesbeweging. Zijn ouders gingen naar christelijke kooroptredens in De Doelen. Anderzijds luisterden wij alleen naar klassieke muziek en wijdde hij mij in, in genres met elektrische gitaren. Wat betekent dat dan, wereldvreemd?

Seksueel misbruik komt in alle kerken voor, ook in protestantse gezindten. In 2024 ging het om vijfentwintig meldingen die binnenkwamen bij Meldpunt Misbruik voor gereformeerde en hervormde kerken. Marianne Bronsveld werkt als preventiecoördinator bij Meldpunt Misbruik en vertelt in dit artikel hoe we seksueel misbruik kunnen voorkomen.

Onlangs werd in Gent een maatschappelijk werker doodgestoken. Tijdens een huisbezoek, door een getraumatiseerde man van Syrische afkomst. De sociale sector in Vlaanderen is diep geschokt, voelt zich in het hart geraakt. Toch wil zij het huisbezoek niet opgeven. Hoe weerloos dat ook maakt. Hoe inefficiënt het misschien ook lijkt. Als stadspredikant in Antwerpen herken ik dat. Ben je dan geraakt of getikt?

Gevangenisbrieven (en gedichten!) zijn vaak indringend. Er is een sterk besef van de positie waarin men verkeert. Er spreekt een roep om verbinding uit met degenen die buiten zijn, familie, geliefden, de groep waartoe men behoort. Ook een roep om aandacht? Voor de zaak waarvoor men is gevangengezet? Wanneer men vermoedt geen bevrijding tegemoet te kunnen zien, kan zo’n brief ook het opmaken van een balans zijn, zoekend naar de kern van waarvoor je hebt geleefd.

In de zomer kan het stil zijn in de buurt en in de kerk. Veel mensen zijn van huis, allerlei activiteiten houden een zomerstop. Waar sommigen genieten van de rust in deze periode, zien anderen er juist tegenop. Zij voelen zich eenzaam en missen de gebruikelijke contacten.

Je komt niet hier vandaan. Je woont hier, in het beste geval ben je goed geïntegreerd, maar je afkomst zal je altijd kenmerken. Je leeft in een omgeving met, op z’n minst gedeeltelijk, andere normen en waarden. Soms word je met scheve ogen aangekeken; wat je doet, wordt in de gaten gehouden en in je nadeel uitgelegd. Jouw rechten verschillen van de rechten van volledige burgers en mensen die vanaf hun geboorte hier wonen. Je komt elders vandaan, je thuis is elders.

Soms doen we, op onverwachte momenten, ineens een ervaring van zielsverwantschap op met een ander. Ervaren we een intense verbondenheid in een ontmoeting met ‘zomaar iemand’. Het wordt ons gegeven, of beter: aangereikt door de Geest. We kunnen het ook zoeken, of zelf organiseren. Daarvan getuigt dit praktijkverhaal.

Lees de vergaderopening: Eenzaamheid – Johannes 5:6, uit ‘Er voor staan’, onder redactie van Aart Peters en Arie Romein.