We hoeven maar een krant open te slaan of te surfen op het internet, en de verhalen over politici, celebrities, geloofsgroepen en volkeren komen ons tegemoet. Ook op lokaal niveau, in gemeentes of verenigingen is het bon ton om allerlei meningen over anderen te verkondigen. Meestal onder het mom van de vrije meningsuiting — want daar hebben we toch recht op? En die meningen zijn niet zelden ongezouten.

We vallen onszelf allemaal weleens tegen. Net iets te driftig. Te ongeduldig. In Hartstochten van de ziel stelt theoloog Rowan Williams dat we ons niet schuldig hoeven te voelen als hartstochten opborrelen. Hij laat zien dat de oosters-orthodoxe traditie handvatten aanreikt om trots, woede, hebzucht en wanhoop om te buigen tot het goede. Lees hieronder een fragment over boosheid:

De veelzeggende titel ‘Mantel van angst’ suggereert dat er in de praktijk iets misgaat. Die suggestie zit niet in de eerste plaats in het woord ‘angst’. De titel en de vormgeving daarvan op de voorkant van het boek roepen namelijk direct associaties op met het spreekwoord ‘iets met de mantel der liefde bedekken’. Inge betoogt niet dat het beter is om een mantel der liefde te gebruiken in plaats van een mantel van angst om zaken mee te bedekken. Het bedekken is juist het grote probleem. Dat daarvoor ook nog eens angst gebruikt wordt, maakt het kwalijker, maar ook als de mantel der liefde gebruikt wordt, is dat geen oplossing voor het probleem.

Inge Bosscha groeide op in de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) in Zeeland. In 2001 verliet ze de kerk en in 2015 lanceerde ze een website over kerkverlating en kerkpijn, waar ze persoonlijke blogs en ervaringsverhalen van anderen deelt. In Mantel van angst biedt Bosscha een indringende, maar ook noodzakelijke kijk op de schadelijke kant van religie. Haar eigen ervaringen, samen met vele citaten van anderen, vormen een aangrijpende uitnodiging om eerlijk te kijken naar wat zo vaak bedekt wordt met de mantel van liefde.

Liefde, list en bedrog. Moed, verraad en geweld. Sterke vrouwen en schurken van mannen: het bijbelboek Ester heeft het allemaal. Samengevat: een joods meisje schopt het tot koningin aan het Perzische hof en is zo in staat haar volk te redden van een massamoord.

De eerste negen hoofdstukken van het Marcusevangelie staan in het teken van het heilig onderricht, waarin de Geest van God, van de Tora, staat tegenover de satan en diens verschijnen in boze, onreine geesten en demonen. Het begint meteen met Jezus’ doop met de heilige Geest en de satan die deze doop test (1:9-13).

De waarom-vragen bij het leed dat mensen overkomt, zijn misschien wel de lastigste moeilijke vragen. Is er een antwoord? Hoe blijven wij zelf staande als het kwaad ons treft? Of, hoe kunnen we anderen nabij zijn en troosten als ziekte en dood hen overkomen?

De dag loopt ten einde, de nacht komt naderbij. Zo situeert Marcus het verhaal van de storm op het meer. Wat wordt ons hier veel gezegd over de geheimen van het Koninkrijk! De laatste woorden van Jezus’ parabelrede klinken nog in onze oren, over het mosterdzaadje, het beeld van de weerloze gemeente van Jezus Messias in de grote wereld. Onmiddellijk daarna vertelt Marcus hoe het scheepje van Jezus en zijn vrienden met enkele andere bootjes weerloos op de holle zee van Galilea de donkere nacht tegemoet gaat.

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Ze geeft deze keer haar commentaar bij een werk van Lynn Aldrich.