Aan onze schutting hangt al jaren een insectenhotel. Dat is een klein houten huisje met eindeloos veel gaatjes en gangetjes. Achter het ‘raampje’ zie je geen meubilair, maar dennenappels en houtsnippers. De gedachte is – de naam zegt het al – dat de insecten in onze tuin zich er welkom voelen.
Middenin Paulus’ boze brief over besnijdenis staat ineens een zin die voor veel lezers van nu prachtig klinkt: ‘Er is geen Jood of Griek, geen slaaf of vrij, geen man en vrouw, want jullie zijn één in Christus Jezus’ (eigen vertaling).
Wij verlangen naar levende heiligen. Naar mensen die zichzelf wegcijferen, die altijd beschikbaar zijn en zichtbaar leven vanuit een roeping die groter is dan henzelf. Maar, zodra iemand in dat beeld past, stellen we ongemerkt minder vragen. Het aureool neemt het over van de kritische blik. Dat is niet alleen een psychologisch mechanisme, aldus Kelly Keasberry, maar het is ook een theologisch probleem.
Kerstmis is eigenlijk niet op 25 december, het bijbels nieuwjaar is eigenlijk in maart óf september, en op 6 januari gaat het meer om Jezus’ verschijning dan om de wijzen uit het Oosten. Maar ach, wat geeft het? We maken er een mooie tijd van.
De stad is altijd in beweging. Mensen komen en gaan, gebouwen verrijzen en verdwijnen, trends wisselen elkaar af. In deze dynamiek is de kerk eeuwenlang een baken van rust geweest: een plek van ritme en bezinning. Maar hoe blijft de kerk van betekenis in een wereld die sneller verandert dan ooit? Die vraag stond centraal op de studiedag Een bloeiende stad, gehouden op 29 januari 2025 in de Amsterdamse buurtkerk Hebron.
We lezen dat Ezechiël een boekrol te eten krijgt. Deze bijdrage schetst de context van deze bijzondere handeling en vraagt naar haar betekenis. De profeet blijkt drager te worden van het zuchten van God, met voor hemzelf drastische consequenties. Aan het slot is er aandacht voor het boekje dat in Openbaring 10 gegeten wordt en krampen geeft.
God als onrust—de titel alleen al schuurt en nodigt uit tot nadenken. In dit compacte en toegankelijke boek (142 blz.) verkennen Erik Galle en Erik Borgman de ongrijpbare omgang met God. Twee bevriende schrijvers, twee stemmen, één zoektocht: hoe leef je met een God die je wakker houdt?
Kun je het woord ‘halleluja’ (dat letterlijk: ‘prijst de Heer’ betekent en alleen in de psalmen voorkomt) gebruiken in totaal verschillende situaties? Om God te eren én als uitroep na een ervaring van liefde en seks? Dat kan volgens het hier besproken lied van de Canadese zanger en dichter Leonard Cohen.
Het leeuwendeel van dit Naschrift komt niet uit mijn eigen koker. Daarin zat deze keer te veel om uit te kiezen. Wat ik u voorleg is een tekst van een Noorse gepensioneerde arts, verschenen in de krant ‘Klassekampen’ van maandag 4 november 2019.
