In de kerk gaat het nogal eens over Gods vergevende liefde, die als voorbeeld gesteld kan worden voor onze eigen opstelling tegenover onze medemensen. In de Bijbel zien we echter ook een heel andere God, die woedend wordt en dat niet onder stoelen of banken steekt. Hoe kunnen we dat uitleggen?

Bij Marcus 9:2-10 (Matteüs 17:1-9, Lucas 9:28-36 – de verheerlijking op de berg) Op een mooie lentedag trapte de giraf bijna op de mier, die weggedoken zat in het hoge […]

Bij ‘op verhaal komen’ stel ik me een treinreizigster voor die, terwijl de trein zich in beweging zet, hijgend en puffend, gehuld in een tentvormige regencape, de coupé binnenvalt en tegenover me neerploft. Ik ben nog van de generatie die geen last heeft van medereizigersvrees, dus ik zorg altijd dat die plaats vrij is, in plaats van die preventief vol te stouwen met tassen die ook in het bagagerek passen.

Waar gaat het eigenlijk om bij het kerstfeest? Moet het vrolijk feest zijn, met een gezellige maaltijd en mooie geschenken? Voor dit kerstnummer van Ouderlingenblad, met verhalen over de figuren in de kerststal, dacht Marinus van den Berg nog eens na over wat we voorál elkaar kunnen geven – onze éigen verhalen..!

In ons geloven neemt de Bijbel een centrale plaats in. Betekent dat dat we allemaal hetzelfde en net eender lezen? Zijn er ten aanzien van geloof ook grenzen? Of spelen tijd, plaats en omstandigheden ook een rol? Over de verscheidenheid in onze tijd.

Onze zondag belicht Gods barmhartigheid, verwijst dus naar de tweede zondag na Pasen, Misericordias Domini, ‘de Goedertierenheid des Heren’ (Psalmen 33:5b). In de oudtestamentische tekst laat de Eeuwige zich in zijn toorn aanspreken op zijn trouw en zijn imago voor de volken. Maar toorn is niet nodig als achtergrond van Gods barmhartigheid. De nieuwtestamentische tekst nodigt uit, zonder over Gods toorn te reppen, om te delen in Gods vreugde. Deze zondag legt dus ook verband met de vierde zondag in de Veertigdagentijd, Laetare, ‘Verheug je’ (Jesaja 66:10).

Bij 2 Kronieken 36:14-23, Psalm 34:1-11 en Lucas 15:11-32 Gods bevrijdende tussenkomst is goed nieuws voor wie naar bevrijding snakt. Ook de christengemeenschappen hebben zo’n bevrijdende God leren kennen in […]

Vol vreugde en blijdschap ontmoeten Elisabet en Maria elkaar in hun gezegende toestand. Het onverwachte van hun zwangerschap herinnert aan de ‘onvruchtbare’ aartsmoeders, aan de moeder van Simson en aan Hanna. De naam Maria verwijst naar de profetes Miriam, de zuster van Mozes. De naam Elisabet betekent ‘dochter van Elisa’. De zwangere vrouwen zwijgen niet, maar spreken profetische, revolutionaire woorden. Daarin komen de uittocht en Hanna’s loflied (1 Samuël 2:1-10), de dappere Jaël en de vernederde Lea aan het woord. Het bekende Magnificat keert alle bestaande machtsverhoudingen om.

Marijke is een energieke vijftiger, die graag iets voor mensen betekent. Omdat zij zo actief is krijgt ze niet vanzelf bezoek van de kerk. Johan is haar ouderling en hij heeft in deze coronatijd een skype-gesprek met haar omdat ze dat gevraagd heeft.