Dit volk eert Mij met de lippen
Bij Deuteronomium 10,12-21, Efeziërs 4,17-25 en Marcus 7,1-23 De farizeeën verzamelen zich met enkele schriftgeleerden. Dat klinkt dreigend! Er zijn al de nodige botsingen geweest en het loont de moeite […]
Bij Deuteronomium 10,12-21, Efeziërs 4,17-25 en Marcus 7,1-23 De farizeeën verzamelen zich met enkele schriftgeleerden. Dat klinkt dreigend! Er zijn al de nodige botsingen geweest en het loont de moeite […]
In het Evangelie volgens Matteüs bestijgt Jezus als een tweede Mozes een berg en geeft daar zijn bergrede (Matteüs 5-7). Hij brengt zijn toehoorders de voorschriften in herinnering die het volk ooit ontvangen heeft. Schaft Hij ze af? Geeft Hij een nieuwe Wet? Nee, Hij lijkt de regels alleen maar aan te scherpen.
Dit themanummer gaat over geloofsdiversiteit, in het verleden en in het algemeen. Maar wat als die diversiteit in de eigen gemeente concreet wordt? Als er meningsverschillen (of erger) ontstaan over actuele zaken, waar keuzes en beslissingen worden gevraagd? Is het mogelijk elkaar vast te houden, en hoe dan?
Voordat het in dit themanummer over ‘verschillend geloven’ gaat, eerst een bijdrage over de samenstelling van onze kerken – hoe verschillend, hoe divers zijn we als gemeenten zelf? Wellicht is dat al een belangrijke verklarende factor voor de geloofsdiversiteit.
Wanneer en hoe is er ‘een christelijke leer’ ontstaan? Wat waren de ingrediënten? De verhalen over en de woorden van Jezus zijn belangrijk geweest, maar niets was tijdens Jezus’ leven al vastgelegd. In deze bijdrage gaat het over de samenkomsten van de eerste gelovigen.
In het najaar worden in veel gemeentes weer nieuwe ambts-en taakdragers bevestigd. Maar hoe kom je aan nieuwe mensen? In veel kerken en organisaties loopt het aantal vrijwilligers terug; andere daarentegen lopen als een trein (een goed-rijdende dan). Wat is hun geheim?
Bij 1 Petrus 2,11-25 Zoals Christus rechtvaardig leefde ook bij onrechtvaardig lijden en sterven, om mensen tot een rechtvaardig leven en tot God te brengen, zo zijn ook christenen geroepen […]
‘Steeds houd ik de Heer voor ogen… U levert mij niet over aan het dodenrijk… U wijst mij de weg naar het leven: voor altijd een lieflijke plek aan uw zijde.’ De slotverzen van Psalm 16 ademen een sfeer van vastberaden doelgerichtheid, een sfeer die is terug te vinden in alle drie de lezingen van vandaag.
Wat is onze plek, en wie zijn wij tot naaste? Een vraag die we onszelf kunnen stellen, maar ook een vraag voor geloofsgemeenschappen en kerken.