Bijbelwetenschappen

Alle teksten van deze zondag zijn apocalyptisch getint. Ze tonen eindtijdvisioenen die iets onthullen van wat de mensheid te wachten staat. Als die voorbij zijn, zal er een definitieve eindstrijd komen tussen goed en kwaad, maar altijd met het uitzicht dat er uiteindelijk redding zal zijn en het goede zal worden beloond. ‘Beschaamd zullen zij staan, die zich beroemen op goden van niets,’ zo vat Psalmen 97:7 het samen. Hoe actueel voor onze tijd! De lezingen van vandaag stellen aan ieder van ons de vraag: Wat staat mij te doen?

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Ze geeft deze keer haar commentaar bij een werk van Gijs Frieling.

Een goede herder scheidt. Hij brengt zijn schapen naar grazige weiden, gaat hun voor door een donker dal, maar houdt de wolf en snode herders op afstand. Hij scheidt de schapen van de bokken. Nodig om een opstand of ongewenste vermenging in de stal te voorkomen. Een goede herder verbindt ook. Hij verbindt zichzelf aan de kudde. Geeft zijn leven.

Iemand beweerde enkele jaren geleden dat de ‘parabel van de talenten’ laat zien hoe een machtssysteem werkt, en dat je een voorbeeld moet nemen aan die ene slaaf die niet meedoet, die bij de afrekening haarfijn onthult hoe het in elkaar steekt, en die buitengeworpen wordt. Dat gebeurde in een blog, maar in een latere aflevering werd deze uitleg toch weer herroepen.

Het verhaal van Jakob en zijn droom gaat over een inspirerende plaats: Beth-El. De Jakobsladder is het beeld geworden van een bijzondere Godservaring. In deze Handreiking biedt theoloog en Herademing-redacteur Neely Kok vragen en overwegingen aan om de tekst nader te beschouwen.

Op het eerste gezicht lijkt de interpretatie van de gelijkenis over de tien bruidsmeisjes eenvoudig genoeg. De bruiloft staat voor het Koninkrijk, de komst van de bruidegom voor de wederkomst van Christus, en de meisjes voor degenen die het Koninkrijk al dan niet zullen binnengaan. Het verhaal is dan een bemoediging en een waarschuwing. Een bemoediging om de moed niet te verliezen, een oproep om zich aan de wijze meisjes te spiegelen en een waarschuwing tegen laksheid en gebrek aan motivatie en focus.

In dit artikel bespreekt Riemer Roukema de wijze waarop er naar Johannes de Doper werd verwezen in het vroege christendom. Roukema gaat in op verwijzingen in onder andere vroeg-katholieke en orthodoxe werken en apocriefe teksten die voort zijn gekomen uit in de kerk overgeleverde tradities.

Geven bijbelse woorden voor een bepaalde kleur meer aan dan die kleur zelf? Wat betekent het dat in het Hebreeuws de woorden bloed, aarde, rood en mens verwant zijn of op elkaar lijken? Pieter Oussoren schrijft over de discussie die aan zijn vertaalwerk voorafging.

Waaraan herkenden de Emmaüsgangers dat Jezus met hen meeliep? En waaraan kunnen wij hem herkennen? Een verhaal over teksten en tekenen.