Een gewone zondagochtend in Zomba (Malawi). De deuren van de presbyteriaanse kerk staan open en iedereen uit de eerste dienst stroomt naar buiten. Wij hadden de tijd genomen en liepen nietsvermoedend om half elf naar binnen voor de tweede dienst.

Terwijl kerken aantoonbaar krimpen, wordt er nog steeds van alles georganiseerd. Heeft het nog zin om daar energie in te steken? Hanneke Allewijn reflecteert op de aankondiging van een symposium. Hoe vol is het glas?

Het Jaarthema van de Protestantse Kerk in Nederland is dit keer Ga mee! Samen getuigen van geloof, hoop en liefde. Het thema van deze aflevering is Verlangen naar een multiculturele kerk. Scriba René de Reuver: “De kerk van Christus is kleurrijker dan we denken. Die diversiteit maakt dat het evangelie in alle talen en alle culturen doorklinkt.

‘Veel LHBT+ -ers zoeken een gemeente die hen welkom heet,’ zegt Freek Houweling. Soms valt dat tegen. Wijdekerk wil hen bij hun zoektocht ondersteunen.

‘Juist die delen van het lichaam die het zwakst lijken, zijn het meest noodzakelijk,’ schrijft Paulus in 1 Korintiërs 12 – in zijn prachtige metafoor van de kerk als lichaam. Hoe kunnen we als kerk anno 2023 het zwakke, krimpende en kleine koesteren en als een spiegel voor de hele kerk laten zijn?

Dat er delen van de bevolking zijn die onderdrukking meemaken, of hebben meegemaakt, is niks nieuws vandaag de dag. Het publieke discours over onderdrukking stipt onder andere thematiek aan rondom racisme, het slavernijverleden, man-vrouwverhoudingen, de LHBTQIA+-gemeenschap of moderne slavernij. De stemmen die zo lang verstomd werden, worden mondjesmaat gehoord – althans, er wordt veel gesproken en geschreven over groepen die onrecht is en wordt aangedaan.

Beweging is een constante in de natuur: blaadjes ontspruiten, takken groeien, cellen vernieuwen zich. Planten, dieren en mensen sterven en worden voedsel voor nieuw leven. De natuur past zich aan in een permanent veranderend milieu. Een bos waarin niets nieuws groeit, is dood.

In de tijd dat ik diende als voorganger in Aalst werd ik jaarlijks door verschillende scholen gevraagd of ik scholieren wilde ontvangen om hen iets te vertellen over het protestants-christelijk geloof. Op een van die dagen dat mijn kerk vol zat met voornamelijk ongeïnteresseerde tieners, kwam de vraag naar voren die bijna elke groep stelde: “Hebben jullie ook vrouwelijke priesters?” Ditmaal was het echter een vraag met een hele andere lading.

Persoonlijk vind ik de vraag naar het al of niet bestaan van engelen op zich niet zo relevant. Wat me meer interesseert is waar engelen voor staan, wat ze be-teken-en, waarom er blijkbaar zo’n aantrekkingskracht van uitgaat. Ik heb de indruk dat het concept beschermengelen een efficiënte bemiddeling is om het complexe theologische concept van voorzienigheid toegankelijk en begrijpelijk te maken voor veel mensen. Om die reden lijkt het me gerechtvaardigd voor theologen om na te denken over dit concept, het te verfijnen en uit te zuiveren.