Piet van Midden onderzoekt rouw rondom de figuur Sara, Abraham en zij vormen een onafscheidelijk duo in het bijbelse verhaal. Wat gebeurt er wanneer Sara overlijdt?

Matthijs de Jong onderzoekt in dit artikel hoe Job 42:6 het beste vertaalt kan worden. Welke rol heeft rouw in het boek Job, en welke invloed heeft dat op de vertaalkwestie die zich in 42:6 voordoet?

Rouw is van alle tijden en het is dan ook niet vreemd dat we rouw ook tegenkomen in de bijbel. Rouw kan ingewikkeld zijn, het gaat gepaard met intense emoties. Het is persoonlijk en individueel, maar in het bijbelse verhaal zien we ook momenten van collectieve rouw. Rouw om verlies van geliefde personen is waarschijnlijk de bekendste vorm van rouw. Toch is rouw ook breder te voelen: het gaat om verlies in de brede zin. In deze Schrift-serie bekijken we rouw vanuit verschillende perspectieven, van vertaalkwesties tot rituelen, en hoe verdriet, afscheid en rouw met elkaar samenhangen.

Wat is de inbreng van kerk en theologie in het debat over euthanasie? Een genuanceerde waarschuwing vanuit de christelijke ethiek.

De dagen na een overlijden zijn intens. Nabestaanden zoeken elkaar op om herinneringen te delen en de uitvaart voor te bereiden. Er wordt gehuild, en vaak ook gelachen. Het zijn dagen waarin het extra belangrijk is om samen te zijn.

Naarmate we bij uitvaarten minder zeggen over de dode als dode, gaat het meer over diens leven en over de nabestaanden. In de op de persoonlijke biografie toegesneden uitvaartrituelen ontbreekt vaak een zingevende verwijzing. Het grote verhaal van de christelijke traditie heeft plaats gemaakt voor het kleine persoonlijke verhaal van het individu.

Verdergaan na een groot verlies? Johan Timmer schrijft hoe dat is voor hem en zijn vrouw.

De instelling van het Pascha volgens Exodus 12 vormt de introductie op het grote verhaal van de uittocht. Deze instelling wordt gesitueerd tussen de aankondiging (11,1) en het ten uitvoer brengen van de tiende plaag (12:29). Nog voordat God de bevrijding van zijn volk uit Egypte van start laat gaan, vindt er een ‘religieuze anticipatie’ op dit heilsgebeuren plaats. Men kan er ten minste twee tijdsdimensies in onderkennen: een van onvoltooid verleden tijd én een van toekomende tijd. Zo wordt de viering van het Pascha een ‘heilshistorisch knooppunt’ in de tijd.

Het bijbelse getuigenis laat het gebeuren van de opstanding niet zien maar toont wel iets van de Opgestane. In steeds wisselende beelden staat de Opgestane voor ons. Ook een hedendaagse musical en een film laten Paul van der Harst opnieuw kijken naar de opstanding.