Ik sta op de drempel van een nieuw jaar. Ik kijk terug, maar vooral vooruit. Het is alles toekomst wat dit moment oproept. Ik houd wel van wat contrast en roep een stem uit een ver verleden op. Die van de middeleeuwse mysticus Meester Eckhart. Kan hij me iets bieden voor het jaar dat open voor me ligt?

De kerstdrukte is voorbij, ook in de kerk. We hebben er hopelijk van genoten, en misschien toch ook nog tijd gevonden voor het themanummer van ons blad, over ‘Herbergzaamheid’. Met een heel nieuw jaar – en goede voornemens – vóór ons moesten we maar eens de tijd nemen er uitgebreider aandacht aan te geven. De problematiek is het waard!

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Deze keer, in de koude en grijze maand januari, geeft ze haar commentaar bij een werk van Fritz Eichenberg.

De meeste veranderingen brengen niet waarop was gehoopt. Veranderen is kennelijk lastig. En hoewel verandering niet maakbaar is, blijft het gehoopte resultaat vaker dan nodig uit. Daar zijn minimaal vier redenen voor. Gemakkelijk wordt onderschat hoe ingewikkeld veranderen is; en overschat hoe bekwaam we zijn in verandering begeleiden. De spelaanpak past vaak niet bij de diepgang van de uitdaging. En als vierde kan de vorm van samenspel een positieve uitkomst verhinderen. Ook al is verandering niet maakbaar, ze is zeker beïnvloedbaar. Deze serie gaat in op facetten van het verandersamenspel. Elk facet vraagt om een keus die vruchtbare verandering minder of meer kansrijk maakt.

We kennen er allemaal wel één of meer, van die bevlogen mensen die vol enthousiasme ‘ervoor gaan’. In de kerk, in onze gemeente of omgeving zetten ze zich in voor de/een goede zaak. Deze keer wordt Willine uitgelicht, een ‘bevlogen mens’ die zich op meerdere fronten inzet, met als beginpunt haar eigen jeugdervaringen.

Elders in de wereld worden veel christenen vervolgd om hun geloof. Dat gebeurt al lang en houdt niet zomaar op. Anne van der Bijl richtte de organisatie Open Doors op, die op allerlei wijze de vervolgde christenen steunt en bemoedigt. Hier het aangrijpende verhaal over Open Doors en wat ze doen.

In onze individualistische samenleving – of zien we een kentering? – horen we ook steeds meer van leefgemeenschappen. Voor jongeren, of juist ouderen, of gezinnen, of… Hier het verhaal van De Wittenberg in Zeist, een leefgemeenschap voor studenten.

In dit vervolg op de proloog van het Johannesevangelie draait het – net zoals in de voorafgaande achttien verzen – om de identiteit van Jezus, maar nu in relatie tot Johannes de Doper en diens woorden. Daarmee vult deze perikoop in wat in 1:6-8 al wel benoemd, maar nog niet beschreven werd: de manier waarop Johannes van het licht getuigt.

Met het dubbele ‘Troost, troost’ (Hebr.: nachamoe, nachamoe) begint de Jesajalezing van de viering van de doop van de Heer in de Jordaan. Het gedeelte vanaf 40:3 dat begint met: ‘Een stem die roept’ (Hebr.: qol qoree’) wordt door de evangelist Lucas geciteerd even vóór de doop van Jezus in de Jordaan (Lucas 3:4b-6). Maar de evangelielezing in deze viering begint daar niet mee. Want dat zou dubbelop zijn.