Is seks de waarheid van de mystiek? De Kesel: ‘En wat als mystiek de waarheid van de seks is?’ Het zelfverlies in de eenwording met God werpt de mystica, na de extase, terug op haar verlangen, stelt De Kesel. ‘Het is slechts in die zin, dat mystiek “seksueel” is. En zo ook is seks slechts in die zin “seksueel”.’
De teksten van de Achtste Kerstdag vinden hun verband en samenhang in het krachtenveld van de Naam. De woorden uit Lucas 2:21 in de versie van de NBV, ‘toen er acht dagen verstreken waren’, ademen met het ‘verstreken’ een te grote toevalligheid. Passender lijkt hier een meer letterlijke vertaling met ‘vervuld’ of ‘volgemaakt’, want precies op deze dag vindt volgens het voorschrift de besnijdenis en naamgeving van het Kerstkind plaats. De wet wordt zo vervuld met het roepen van de Naam die betekent ‘de Heer redt’.
Er lijkt geen leven meer te zijn in de tronk. De leider van het volk functioneert niet meer. In deze situatie plaatst Jesaja zijn laatste messiaanse lied. Anders dan in 9:6 wordt de naam van David niet meer genoemd. Jesaja neemt hier zelfs afstand van de heersende dynastie. In plaats van David wordt Isai genoemd. Het nieuwe dat zal komen, gaat achter het koningschap terug. Uit deze tronk ontstaat een nieuwe telg die niets met het koningschap te maken heeft.
De Eeuwige ingebroken in de tijd, de Allerhoogste afgedaald om zich te laten ontmoeten, God in de wereld. Meer dan woorden lenen zich beelden en metaforen om Epifanie te vertellen. Uit de schatkist van de traditie dient zich de lichtmetafoor aan en het beeld van de intocht van koning JHWH in Jeruzalem, luister en majesteit. Want Epifanie is voor het oog. Niet beeldloos geloven. Zien. En al ziende getuige worden.
Kerst is de tijd van ‘vrede op aarde’. Het engelenkoor dat aan de herders in het veld verscheen, zong: ‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor de mensen die Hij liefheeft’. Maar welke vrede bedoelen de engelen? En waar vinden we die in onze tijd?
Het kind Jezus, in alle eenvoud geboren in Betlehem, groeit op. Als hij ongeveer dertig jaar oud is, verzamelt hij mensen om zich heen. Zijn openbare optreden begint. De boodschap die hij brengt, is onverwacht; steeds weer zoekt hij naar radicaal nieuwe wegen.
Vechten, bevriezen, of vluchten. Ook ten tijde van oorlog zien we deze reacties. Maar er is nóg een manier om een moeilijke situatie het hoofd te bieden.
Jan Eerbeek zette zich zijn hele leven in voor gedetineerden en ex-gedetineerden. Dat deed hij als bajesdominee en later als hoofdpredikant bij Justitie. Hij richtte de Exodushuizen op en is voorzitter van Kerken met Stip, kerken waar ex-gedetineerden van harte welkom zijn. Folly Hemrica sprak met hem.
Innerlijke vrede is niet afhankelijk van de omstandigheden. We kunnen die juist in moeilijke situaties beleven.
