Ooit ging het in het leven meer om de ziel dan om het lichaam. Nu lijkt die eerste de grote onbekende te zijn geworden. Martine Oldhoff laat zien hoe je de ziel in het pastorale gesprek tevoorschijn kunt luisteren.

In het novembernummer van Woord en Dienst schreef Jan Sterrenburg over zijn masterthesis: geloofsbeleving onder pluimveehouders. Luite-Harm Kooij reageert. Er wringt iets…

Bij religieuze kunst denken we al snel aan allerlei pracht en praal. Gewaden, beelden, en voorwerpen die uiteindelijk bedoeld zijn om God te eren. Maar noodzakelijk zijn ze niet: ook een kale, lege zaal kan een heilige plek zijn.

Wat betekenen de verkiezingen van 2023 voor de veiligheid van mensen in Nederland? En, vraagt Piet de Jong zich af, heeft de Protestantse Kerk in Nederland daar ook iets over te zeggen?

Kerkvader Augustinus (354-430) bezingt de schoonheid van God. Maar hoe kan dat? Kunnen mensen iets van God merken? Is er iets in onze eigen ervaring van de omgang met God waardoor we al stamelend iets kunnen zeggen?

Op zoek naar andere perspectieven op Hager pleit Thandi Soko-de Jong ervoor meer ruimte te geven aan het onbekende in theologie en andere wetenschappelijke disciplines.

Voor ziekenhuispatiënten kan schoonheid van groot belang zijn. De een ontleent troost en rust aan het luisteren naar muziek, de ander zit rechtop in bed om het jonge lentegroen buiten te kunnen zien.

Schoonheid heeft iets zuivers in zich. Iets puurs. Toch kan ook iets wat niet puur is, maar eerder rauw of confronterend, een vorm van schoonheid in zich hebben. Schoonheid kan het alledaagse overstijgen, maar ook juist naar voren komen in heel gewone dingen.

We vroegen een tiener, een dertiger en een zestiger naar schoonheid. Wat stoot hen af en willen ze absoluut niet in hun buurt hebben?