De theoloog Ronald Westerbeek, promovendus aan de TUU en gastdocent aan de Theologische Universiteit Utrecht en het Evangelisch College, schreef een grondig boek over charismatische vernieuwing. Hij begint in het eerste en meest omvangrijke hoofdstuk met het scheppen van orde in de brede wereld van het charismatische christendom. Achter deze aanduiding gaat een heel bonte wereld schuil. Hij komt tot een vijfdeling, maar erkent daarbij direct dat het hier om een foto gaat van een bewegend beeld. Dynamiek, kruisbestuiving en schuivende panelen zijn inherent aan deze wereld.

De Oosterse kerken zijn voor velen in het Westen een mysterie. We weten dat ze bestaan, dat ze ten dele rond andere dogma’s zijn gebouwd, en dat ze gemiddeld genomen zich minder in publieke zaken mengen in een poging maatschappelijk relevant te zijn. De zorg voor de armen en de kwetsbaren en dat in de schaduw van de wereld is vaak een groot goed. En dan heb je de Russisch-Orthodoxe kerk en de zeer zichtbare patriarch Kirill die zich graag laat fotograferen met president Poetin en geen kans onbenut laat zijn mening over dingen te ventileren. Ook hun steun- direct en indirect- voor de ‘militaire operatie’ in Oekraïne deed toch -buiten de wenkbrauwen- ook de vraag rijzen hoe die relatie, die cynische symbiose, tussen de Russische staat en de Russisch-orthodoxe kerk zich ontwikkeld heeft op een zodanige manier dat we in dit soort van situaties hebben kunnen eindigen.

In zijn boek ‘Geloof en gender’ zoekt Jan Minderhoud naar een begaanbare weg in vraagstukken rond dit thema. Volgens hemzelf geeft dit boek een tussenstand weer bij deze zoektocht. Daarbij kan dus de vraag zijn: tekent zich in wat hij schrijft inderdaad iets af van een weg om te gaan? Voordat ik inga op deze vraag wil ik eerst zeggen dat het in mijn beleving heel goed is dat er aandacht is voor bezinning op vraagstukken rond gender vanuit het christelijk geloof. Het is mijn ervaring dat hier zeker behoefte aan is. In mijn eigen ontmoetingen met transpersonen en hun naasten kwam dit vaak naar voren.

Hoe kan je onderdeks slapen terwijl je schip vergaat? Volgens Tim Keller verwijt de kapitein van het schip Jona dat hij een man van God is die geen idee heeft van de problemen van de mensen om hem heen. Mogelijk was zijn slaap een manier om te ontsnappen aan zijn eigen zorgen, twijfel en schuld. Daardoor heeft hij geen idee van de situatie waarin de bemanning verkeert en gebruikt hij niet zijn geloofsbron om hen te helpen.

Hoe moeten we denken over de verhouding tussen geloof en wetenschap? En hoe over die tussen geloof en filosofie? Deze vragen zijn uiteraard al veelvuldig besproken in de recente en minder recente geschiedenis van de theologie en filosofie. Nu heeft René van Woudenberg, hoogleraar Epistemologie en Metafysica aan de Vrije Universiteit, er een nieuw boek aan gewijd: Een brug naar God. Hoe filosofie en wetenschap ons voeren naar het mysterie (Utrecht, KokBoekencentrum Uitgevers, 2024, pp. 253).

De Belgische filosoof Louis Dupré (1925–2022) – internationaal geroemd om zijn werk over moderniteit en religie – hield jarenlang dagboekaantekeningen bij over wat hem innerlijk bezighield: denken, lezen, bidden, luisteren. Recensent Jan Venderbos verdiepte zich in deze bundel boordevol hersenspinsels – een selectie uit de periode 1971–2008.

God als onrust—de titel alleen al schuurt en nodigt uit tot nadenken. In dit compacte en toegankelijke boek (142 blz.) verkennen Erik Galle en Erik Borgman de ongrijpbare omgang met God. Twee bevriende schrijvers, twee stemmen, één zoektocht: hoe leef je met een God die je wakker houdt? 

Het boek Een weldadige kracht van Kees van der Kooi is niet af. Hij zegt het zelf, in de epiloog (249). Het kan ook helemaal niet af zijn, omdat het gaat over het Koninkrijk van God dat immers komende is: we zijn nog onderweg. Op weg naar de voleinding bevinden we ons in het krachtenveld van de Geest, maar er zijn ook tegenkrachten. Het verhaal is volop in ontwikkeling, nieuwe hoofdstukken worden geopend. Alleen al dit eschatologische perspectief maakt Een weldadige kracht tot een spannend en belangrijk boek voor iedereen die meer wil begrijpen van het werk van Gods Geest.

Samen groeien in geloof verscheen in 1977, geschreven door de Hongaarse jezuïet Franz Jalics (1927-2021) na een periode van gevangenschap in Buenos Aires. Zijn enige houvast in die periode was het contemplatieve gebed. Vier jaar na zijn overlijden is dit spirituele standaardwerk eindelijk in het Nederlands vertaald. Hoe actueel is deze spirituele klassieker vandaag de dag? Marianne Vonkeman zocht het uit.