In een rabbijns verhaal wordt een rijke man gevraagd eerst door een raam te kijken en vervolgens in een spiegel. Door het raam ziet hij de wereld en hulpbehoevenden, in de spiegel alleen zichzelf. Het verschil is een zilverlaag. Daarom draait het uiteindelijk in het verhaal over de rijke man en de arme Lazarus. De rijke deelt zijn brood niet met de hongerige, biedt geen onderdak aan dakloze armen, kleedt niet wie naakt is en bekommert zich niet om zijn medemens (Jes. 58,6-7). Zijn hand en hart blijven gesloten (Deut. 15,7-11).

De teksten voor deze zondag cirkelen rond de waarde van aardse bezittingen. Het meest illusieloos lijkt de kenschetsing ervan in Prediker 2. Het Hebreeuwse woord waarmee de waarde ervan wordt aangeduid is hèbhèl. De stam van dit woord hbhl heeft de betekenis van: lucht, adem, iets wat vervliegt. In het Hebreeuwse deel van de Bijbel komt deze stam 86 keer voor, waarvan 81 maal als zelfstandig naamwoord, en daarvan 38 keer in het boek Prediker. Prediker 2,1-11 wordt er in de verzen 1 en 11 als het ware door omlijst.

In Lucas 10,25 stelt een wetgeleerde de vraag wat hij moet doen om het eeuwige leven te beërven. Vlak daarvoor zegt Jezus dat vele koningen en profeten hebben willen zien wat zijn discipelen gezien hebben en hebben willen horen wat zij gehoord hebben, namelijk dat de boze geesten zich onderworpen hebben en Jezus de satan uit de hemel heeft zien vallen (vgl. 10,17-18). De doorbraak van het Koninkrijk Gods: armen worden opgericht, rijken worden ledig heengezonden.

Er is een lied dat zo begint: ‘Dat een nieuwe wereld komen zal, waar brood genoeg en water stroomt voor allen.’

Met De Hemel te rijk: Een nieuwe kijk op uitverkiezing levert Pieter Dirk Dekker een verontrustend boek af. Als je dit boek tot je door laat dringen, kan het zomaar zijn dat je het gevoel krijgt dat je in je hemd wordt gezet (ja, wie twee ‘jassen’ heeft moet er immers één weggeven, naar Lucas 11:3). Dekker plaatst grote vraagtekens bij de vanzelfsprekendheid waarmee westerse, bevoorrechte christenen – tot wie hij zichzelf ook rekent, en ik ook als lezer – zich hechten aan geld en goed.

Delen is een ideaal dat iedereen wel voorstaat. Maar als het erop aankomt om je eigen bezit te delen, of daarvan meer afstand te doen dan een klein beetje, dan wordt het pijnlijk. Zowel in Marcus als in Deuteronomium wordt scherp ingegaan op de moeite die het ons mensen kost om ons bezit niet als ons eeuwige bezit te beschouwen.

Dure auto’s, succesvolle outfits, gelikte livestreams – wie een kerk bezoekt, merkt lang niet altijd dat God vooral oog voor de armen heeft. Toch is dat wat de Bijbel betreft een cruciaal aspect van het evangelie. Sterker nog: sommige Bijbelteksten stellen dat God de armen uitverkoren heeft. Tegenover een almaar populairder welvaartsevangelie zet Pieter Dirk Dekker in zijn boek De hemel te rijk de vraag: wat betekent het om rijk te zijn, als God de armen uitverkoren heeft?

Wat betekent het om rijk te zijn als God de armen uitverkoren heeft? In het boek De hemel te rijk verkent Pieter Dirk Dekker een nieuwe kijk op het omstreden begrip uitverkiezing. Wie een kerk bezoekt, merkt lang niet altijd dat God vooral oog voor de armen heeft. Toch is dat wat de Bijbel betreft een cruciaal aspect van het evangelie.

Wie zich verwondert, komt niet snel tekort, zo schrijft Jan Martijn Abrahamse als slotzin in zijn bijdrage over zingevingsschaarste. Hij beschrijft de zingevingsschaarste in ons land (en in een groot deel van West Europa en Noord Amerika voeg ik gemakshalve even toe) en dat doet hij heel treffend. Het is ook schrikken als je ziet waar een ‘gemiddelde’ Nederlander zich druk om maakt en hoe de verschillen tussen arm en rijk alsmaar groeien – de voedselbank heeft het drukker dan ooit.