Premium

Preekschets Psalm 43:1 – Begraven van de doden – 5e zondag van de veertigdagen

‘Verschaf mij recht.’ Psalmen 43: 1 Deze preekschets komt uit de handreiking ‘Ik ben er voor jou’ van het Steunpunt liturgie. Algemeen – het eigene van deze zondag, Judica Na de blije zondag ‘Laetare’ met de overvloed van het broodwonder maken we op de laatste twee zondagen de beweging naar de lijdensgeschiedenis: de passiezondagen. De zondag ontleent zijn naam aan Psalmen 43: 1 ‘Verschaf mij recht’. We staan hier bij Jezus lijden onder zwaar onrecht om de zijnen recht te verschaffen. Van de zeven werken van barmhartigheid staat deze keer het begraven van de doden centraal. Aanleiding is de aangrijpende

Wellicht ook interessant

Vrouw die uit het raam naar buiten kijkt

Basis

Moed om te rouwen

Ze deed de gordijnen niet meer open. Haar vrouw was die week begraven. Midden in hun actieve en liefdevolle leven was zij zomaar gestorven. Een hartinfarct. Er was niets voor haar te doen geweest. Iedereen had er machteloos omheen gestaan toen zij haar vrouw, haar dode vrouw, in haar armen had genomen en het had uitgeschreeuwd.

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld

None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.

Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.