Vorige week stak een Afghaanse vrouw zichzelf in brand op het Griekse eiland Lesbos. Zij verbleef in het kamp voor asielzoekers op dit eiland dat is aangelegd nadat het roemruchte kamp Moria afbrandde. De Griekse autoriteiten klagen de vrouw aan voor brandstichting. Er moet een boodschap worden afgegeven, zei een woordvoerder. ‘Dit had een grotere brand kunnen veroorzaken.’ Maar de vrouw gaf een boodschap af. De boodschap van haar uitzichtloze ongeluk en het feit dat zij daarmee niet kan leven. Horen wij die boodschap?

In de tijd dat ik diende als voorganger in Aalst werd ik jaarlijks door verschillende scholen gevraagd of ik scholieren wilde ontvangen om hen iets te vertellen over het protestants-christelijk geloof. Op een van die dagen dat mijn kerk vol zat met voornamelijk ongeïnteresseerde tieners, kwam de vraag naar voren die bijna elke groep stelde: “Hebben jullie ook vrouwelijke priesters?” Ditmaal was het echter een vraag met een hele andere lading.

Toen bisschop Mariann Budde president Trump persoonlijk aansprak in haar inauguratiepreek, werd ze na afloop geprezen en verguisd. Haar oproep tot genade bleek de verdeeldheid onder Amerikanen bloot te leggen. Emeritus-predikant Rein Bos bestudeerde de preek en eredienst en bemerkte een innerlijke verschuiving bij hemzelf. Waar hij eerst volmondig achter Buddes slotpleidooi stond, bekropen hem toch twijfels over de wijze en de plek waarop ze zich had uitgedrukt. Lees hieronder zijn analyse.

Marketing hoort bij het gereedschap van de kerken, net zoals gesprekstechnieken horen bij het vakmanschap van de pastor. Public relations worden ten onrechte als stiefkindje behandeld. De strategie waarmee het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap de NBV21 aan het publiek presenteert, toont de zeggingskracht van een marketingcampagne.

De afgelopen vijf weken volgde ik in de rooms-katholieke parochie in Bussum de cursus ‘Geleid door de Geest,’ naast mij nog een protestantse deelnemer en voor het overige leden uit de parochie, het merendeel vrouwen. Het waren stuk voor stuk inspirerende ontmoetingen waarin we ervaringen deelden, over hoe wij de Geest aan het werk zagen in ons leven, in de wereld – en ja, ook in de kerk.

“Wow. Wat een kick-ass vrouw is dat!” Ik schiet in de lach, maar kan de elfjarige Jochem geen ongelijk geven. Het is inderdaad een stoere tante; Jaël uit Rechters 4 die ijskoud de vijandelijke generaal haar tent inlokt, hem in slaap sust en vervolgens een tentpin door zijn hoofd jast. Bijbellezen met kinderen, het is een leerzame ontdekkingstocht.

Het jaar is alweer een week oud, en Thandi Soko-de Jong reflecteert op het voortschrijden van de tijd. Ergens gaan we met voorzichtigheid de toekomst in; en tegelijkertijd kunnen ons gedragen voelen door het voortschrijden van de tijd. Volgens Thandi bieden geloof, hoop en liefde hier sleutels.

Ik geloof niet dat ik de massa kan overtuigen met het theocentrische perspectief op de werkelijkheid dat Bonaventura ons voorleeft. Maar dat betekent nog niet dat wij daarom de massa moeten volgen: dat is waarheid opgeven voor macht. Een andere manier om het theocentrische perspectief in de wetenschap te verantwoorden is door de focus te verleggen naar ‘metavragen’. Of is het een sisyfusarbeid, eerst te moeten bewijzen dat elk vak een metadimensie heeft? Ik hoop al gaande duidelijk te maken dat er voorbij de psychiatrie een metapsychiatrie is. En zij is, conform de inzet van Bonaventura, een voetspoor van God.

Voor velen lijkt ze onbereikbaar. Een exclusief luxeproduct waar je enkel maar kan van dromen. Op verre plaatsen in dure landen of mits ingewikkelde technieken mag je er in het beste geval even van proeven. Wellicht nog meer mensen vinden haar akelig. Ze doen alles om haar te bannen uit hun leven. Ze beschouwen haar als saai, nodeloos confronterend en zinloos tijdverlies. Stilte is ingewikkeld.