Geloof

Het is denk ik mijn nummer één valkuil: ik ben zó vaak nét te druk. En daar vind ik wat van. In het boek ‘Moby Dick,’ van Herman Melville, is één van de meest dramatische scenes de confrontatie tussen kapitein Achab en zijn schip met de grote, witte walvis, Moby Dick. Het is een clash der titanen, een botsing tussen de machten van goed en kwaad. Het is een strijd op leven en dood tussen het demonische zeemonster in de ziedende zee en de woedende kapitein Achab die wraak op hem wil nemen.

In 1225 schreef Franciscus van Assisi op zijn sterfbed het Zonnelied. Vanuit een grote intimiteit laat hij de hele schepping God prijzen. De Allerhoogste, Onnoembare, Ene grote God komt alle lof toe, en eer. Alles en iedereen richt zich op Hem. Hoe zou je dat nu verwoorden, als je vanuit de nood van de Aarde, de beleving dat alles één is, dat God in alles aanwezig is, hard wilt roepen en zingen om vrede en heelheid? Als je snakt naar licht, warmte, inzicht? Marjan Bosch doet een poging. Een loflied op de zon en de aarde. Ze nodigt de lezer uit mee te gaan schrijven: wat zijn voor jou de beelden die je verbinden met zon, maan, sterren en al het andere dat samen met ons de schepping vormt? En hoe uit je dan je dankbaarheid, eerbied, verbondenheid?

Beeld: Rianne te Winkel en Tekst: Bara van Pelt

Laatst reed ik langs een MBO onderwijsinstelling, waar op de gevel een spandoek hing met de woorden ‘worden wie je bent.’ Het doek hing daar ter promotie van de open dagen. Met deze slogan lijkt de onderwijsinstelling perfect aan te sluiten bij de zoektocht waar veel jongeren zich in bevinden; de zoektocht naar de eigen identiteit.

De Joodse, van origine Nederlandse, Joanne Nihom is journaliste en schrijfster. Twee jaar geleden verscheen van haar hand Over grenzen. Mijn leven is Israël, dat eerder dit jaar uitkwam in het Engels. Joanne schrijft over het mooie van Israël, dat wat niet wordt belicht door de meeste media. Ze bewaakt een onafhankelijke positie en wil de dialoog en vrede te dienen, door zich op positieve initiatieven en mensen te concentreren.

Op vakantie worden veel foto’s gemaakt, ook van dat kapelletje in de bergen of van het glas-inloodraam van die beroemde kathedraal. Maar misschien is er meer vastgelegd dan een mooi plaatje. Het kan interessant zijn om die foto’s te verzamelen, samen te bekijken – en te praten over wat toen heeft geraakt.

Ik zag haar ’s avonds laat in de hal van het station lopen, samen met een vriendin en elk met twee kinderen. Ze waren mooi gekleed en waren vrolijk. Een van de kindjes had een grote roze ballon. Ze maakten grapjes, denk ik, want steeds als een van hen iets zei, lachten de anderen luid.

Volgens velen leven we in een zorgelijke tijd. De wereld lijkt vol gevaren, nog versterkt door technologische ontwikkelingen. Wat voor zin geeft het geloof in een risicomaatschappij?

In dit nummer vindt u de reacties van 4 mensen, zomaar, die proberen onder woorden te brengen wie de Heilige Geest voor hén is…