Menu

Basis

Marianne Witvliet – Als je verdwaalt

Een nabij overlijden zet je leven op z’n kop. Maar de één rouwt heel anders dan de ander. Hoe krijgt het leven weer balans en perspectief? Mijn eerste ervaring met het overlijden van een geliefd mens, een ongetrouwde nog jonge oom, was toen ik dertien jaar oud was. Ik weet nog goed hoe ik de eerste dagen doorkwam met lezen, op de bank in de huiskamer. Ik sloot me af en leefde in een boekenwereld. Veel ervaringen later weet ik dat het leven na iemands overlijden doorgaat. In huis, in werk en vriendenkring, in de wereld. En dat herinneringen spelen:

Wellicht ook interessant

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken